
بنانژاد گفت: نرخ تسهیلات ۱۸ درصدی، توجیهی برای توسعه تولیدی و سرمایهگذاری بیشتر در این بخش را نداشته و در این راستا ایجاد بستری برای استفاده از ظرفیت تبصره (۱۸) بودجه سال۹۶ میتواند به کمک تولید بینجامد. وی در ادامه با ارائه راهکارهایی برای حمایت از تولیدکننده در ایجاد اشتغال گفت: ایجاد شهرکها و خوشههای صنفی، میتواند بسیاری از مسائل را در حمایت از تولید حل و فصل کند که البته این حمایتها در بحث اجاره، قیمت تمام شده، مالکیت و … تاثیرگذار است. رییس اتاق اصناف برگزاری کلاسهای آموزشی برای افراد غیر متخصص، آموزش برای شناسایی بازارهای هدف و دریافت تسهیلات، درجهبندی کارگاهها نسبت به تولید و الگوی نرخگذاری، اهدای تسهیلات بانکی ارزان قیمت، اصلاح رستههای مشمول کمک دولت و… را از دیگر موارد راهکارهای حمایت از تولید بنگاههای خرد، برشمرد.
خصوصیسازی به تنهایی کارساز نیست
یک فعال اقتصادی درباره خصوصیسازی و موانع آن در ایران گفت: خصوصیسازی یکی از بحثهای داغ این روزهاست که از دوران انتخابات تاکنون به اوج خود رسیده است و به نظر میرسد برنامه دولت نیز برای خصوصیسازی جدی است و تلاشهای بسیاری برای خصوصیسازی واقعی درحال انجام است؛ چرا که تجربه ثابت کرده است نباید به درآمدهای نفتی اتکا کرد و لازم است وارد بازار رقابتی شد و ایجاد درآمد کنیم که این به معنای کارآفرینی و ایجاد اشتغالزایی است و خصوصیسازی به عنوان تنهاراهحل ایجاد درآمدهای غیرنفتی درکشور ما به شمار میرود. ناصر پاشاپور افزود: این روزها با بازار بزرگی مواجه هستیم که همه برندها به بازار چشم دوختهاند و به دنبال سهم بیشتر از بازار درحال رقابت با سایر رقیبان خود هستند که به نظر میرسد برندگان اصلی بازار کسانی هستند که درتولید محصول خود به خلق ارزش آفرینی دست بزنند به این معنی که لازم است درک دقیق و کاملی از بازار و سلایق مصرفکننده داشته باشند تا قادرباشند که پاسخهای خلاقانه به مشتری بدهند و تنها دراین صورت است که میتوانند سهم بیشتری از بازار را قبضه کنند. او بیان کرد: این روزها همه دم از خصوصیسازی میزنند اما خصوصیسازی بطور صرف موجب تحول خواهد شد؟ تجربه زعفران و فرش ایرانی گواه این ادعاست که صرف اینکه شرکتهای موجود را خصوصیسازی کنیم، تضمین موفقیت آنها نخواهد بود و سوال اساسی این است که چرا با وجود خصوصیسازی شرکتها نمیتوانند، رشد داشته باشند و پیشنیاز موفقیت آنها ایجاد بسترهای مناسب و کم کردن رانتهای خصولتیهاست که مانع حرکت روبه جلوی خصوصیها میشوند.
پاشاپور گفت: بنابراین برای ارز آوری و رسیدن به توسعه پایدار ابتدا لازم است این پیش نیازها انجام شود تا شرکتهای خصوصی توان رقابت با بازارهای جهانی را داشته باشند که این پیش نیازها عبارتاند از: تناسب با نیازهای بازار، ایجاد ارزش آفرینی و نوآوری، ایجاد توان رقابتی دربازار (از نظرقیمت و کیفیت با رقبای خارجی) و حضور مستمربه معنای ایجاد قوانین باثبات درکشور است.
وی با اشاره به تحولات بازار درسالهای اخیر اظهار کرد: درفاصله بین سالهای 71 تاکنون تحولات زیادی رخ داده است و به این صورت است که هرچه بازار رقابتیتر میشود به همان میزان توجه مشتریان ایرانی به موضوع مارکتینگ بیشتر میشود. گویی بازارمارکتینگ معلول بازار رقابتی شده است. بنابراین مزیت حرف اول را میزند و مسوولان دولتی باید به محصولاتی که توان رقابت با رقبای خارجی دارند، کمک کنند.