آيا ميدانيد CRO چيست؟؟
آيا ميدانيد كه در أكثر دانشگاههاي دنيا رشته اي دانشگاهي در مقاطع مختلف تحصيلي وجود دارد بنام مديريت ريسك؟
اقتصادگردان- مديريت ريسك يعني اينكه هيئت مديره ساختمان پلاسكو بايد احتمال وقوع ريسك آتش سوزي را در ساختمان پلاسكو شناسايي ميكردند و اين ريسك را ارزيابي و اندازه گيري ميكردند و اقداماتي انجام ميدادند كه اولا احتمال وقوع آتش سوزي در اين ساختمان به حداقل ممكن ميرسيد و ثانيا اقداماتي انجام ميدادند كه در صورت وقوع آتش سوزي كمترين آسيب ممكن را در پي داشته باشد.
به كسي كه مسول انجام فرايند مديريت ريسك در هر سازماني هست مدير ريسك يا CRO ميگويند.
هميشه با خودم فكر ميكنم در شرايطي كه موضوع تحصيلات عالي و گرفتن مدارك تحصيلي دانشگاهي و طي مدارج علمي به طرز بيمارگونه اي در كشورمان رواج دارد و همه تمام سعي و تلاش خودشان را ميكنند تا هر طوري شده يك مدرك دانشگاهي بگيرند، چرا ما اين رشته را در دانشگاههايمان نداريم؟
چرا ما در هيچ كدام از سازمان هايمان و در ساختار سازماني هيچ شركتي حتي بنگاههاي بزرگ اقتصادي و توليدي جايگاهي تحت عنوان CRO يا مدير ريسك يا مسئول ريسك يا هر عنوان ديگري كه مسئول انجام فرايند مديريت ريسك باشد نداريم؟
چرا انجام هرگونه هزينه اي براي بالا بردن ايمني ساختمان را پول دور ريختن ميدانيم؟
شايد دليل آن مشكلات فرهنگي در كشورمان و باورهاي ما باشد.
نمونه هايي از باورهاي غلط و اشكالات فرهنگي از اين قرار هستند:
١- اعتقاد به قضا و قدر:
شايد دليل آن اعتقاد عموميت جامعه ما به قضا و قدر باشد. و اينكه وقتي حادثه اي براي كسي اتفاق ميفتد ميگوييم "قسمتش اين بوده" و يا اينكه ميگوييم "خدا به دادمان برسد" آنهم در شرايطي كه خود خدا ميگويد
" ان الله لا يغير ما بقوم حتي يغيروا بأنفسهم "
٢- نيمه خالي ليوان:
شايد دليل آن اين باشد كه ما هميشه گفته ايم و ميگوييم كه نيمه پرليوان را ببينيد. اتفاقا بايد نيمه خالي ليوان را ديد بايد اشكالاتي كه در ايمني ساختمان وجود دارد را ديد و براي برطرف كردن آن هزينه كرد.
٣- نفوس بد زدن:
شايد دليل آن اين باشد كه اگر كسي صحبت از احتمال وقوع حوادث ناگوار را بدهد به او ميگوييم كه "نفوس بد نزن" و هيچوقت حاضرنيستيم به اتفاقات نامطلوب در آينده فكر كنيم و براي آن فكر چاره بكنيم.
٣- سق سياه:
اگر كسي صحبت از اتفاقات ناگوار بكند و يا حادثه اي را پيش بيني كند و آن حادثه اتفاق بيفتد ميگوييم سقش سياه است.
همه اين اشكالات فرهنگي و باورهاي غلط نتيجه اش اين ميشود كه هيچوقت حاضر نيستيم به حوادث ناگوار و نامطلوب فكر كنيم و براي كاهش احتمال وقوع و كاهش شدت آسيب هاي ناشي از وقوع حوادث چاره اي انديشه كنيم.
و چون سرنوشت خود را به قضا و قدر سپرده ايم بهمين دليل است كه هيچوقت رشته اي دانشگاهي بنام مديريت ريسك نخواهيم داشت و جايگاهي بنام مدير ريسك در سازمانهايمان نخواهيم داشت و فرايند مديريت ريسك جايي در كسب و كارهايمان و در ساختمانهايمان نخواهد داشت.
يونس مظلومي
استاد درس مديريت ريسك
به كسي كه مسول انجام فرايند مديريت ريسك در هر سازماني هست مدير ريسك يا CRO ميگويند.
هميشه با خودم فكر ميكنم در شرايطي كه موضوع تحصيلات عالي و گرفتن مدارك تحصيلي دانشگاهي و طي مدارج علمي به طرز بيمارگونه اي در كشورمان رواج دارد و همه تمام سعي و تلاش خودشان را ميكنند تا هر طوري شده يك مدرك دانشگاهي بگيرند، چرا ما اين رشته را در دانشگاههايمان نداريم؟
چرا ما در هيچ كدام از سازمان هايمان و در ساختار سازماني هيچ شركتي حتي بنگاههاي بزرگ اقتصادي و توليدي جايگاهي تحت عنوان CRO يا مدير ريسك يا مسئول ريسك يا هر عنوان ديگري كه مسئول انجام فرايند مديريت ريسك باشد نداريم؟
چرا انجام هرگونه هزينه اي براي بالا بردن ايمني ساختمان را پول دور ريختن ميدانيم؟
شايد دليل آن مشكلات فرهنگي در كشورمان و باورهاي ما باشد.
نمونه هايي از باورهاي غلط و اشكالات فرهنگي از اين قرار هستند:
١- اعتقاد به قضا و قدر:
شايد دليل آن اعتقاد عموميت جامعه ما به قضا و قدر باشد. و اينكه وقتي حادثه اي براي كسي اتفاق ميفتد ميگوييم "قسمتش اين بوده" و يا اينكه ميگوييم "خدا به دادمان برسد" آنهم در شرايطي كه خود خدا ميگويد
" ان الله لا يغير ما بقوم حتي يغيروا بأنفسهم "
٢- نيمه خالي ليوان:
شايد دليل آن اين باشد كه ما هميشه گفته ايم و ميگوييم كه نيمه پرليوان را ببينيد. اتفاقا بايد نيمه خالي ليوان را ديد بايد اشكالاتي كه در ايمني ساختمان وجود دارد را ديد و براي برطرف كردن آن هزينه كرد.
٣- نفوس بد زدن:
شايد دليل آن اين باشد كه اگر كسي صحبت از احتمال وقوع حوادث ناگوار را بدهد به او ميگوييم كه "نفوس بد نزن" و هيچوقت حاضرنيستيم به اتفاقات نامطلوب در آينده فكر كنيم و براي آن فكر چاره بكنيم.
٣- سق سياه:
اگر كسي صحبت از اتفاقات ناگوار بكند و يا حادثه اي را پيش بيني كند و آن حادثه اتفاق بيفتد ميگوييم سقش سياه است.
همه اين اشكالات فرهنگي و باورهاي غلط نتيجه اش اين ميشود كه هيچوقت حاضر نيستيم به حوادث ناگوار و نامطلوب فكر كنيم و براي كاهش احتمال وقوع و كاهش شدت آسيب هاي ناشي از وقوع حوادث چاره اي انديشه كنيم.
و چون سرنوشت خود را به قضا و قدر سپرده ايم بهمين دليل است كه هيچوقت رشته اي دانشگاهي بنام مديريت ريسك نخواهيم داشت و جايگاهي بنام مدير ريسك در سازمانهايمان نخواهيم داشت و فرايند مديريت ريسك جايي در كسب و كارهايمان و در ساختمانهايمان نخواهد داشت.
يونس مظلومي
استاد درس مديريت ريسك
