به بهانه روز روابط عمومی!!!

ای کاش حداقل در روز روابط عمومی به ما نمره خوب می دادند!

ای کاش به دانش ما هم بهایی بدهند!

که کاش بعضی وقت ها چراف قرمز ماراهم سبز کنند ماهم راه را بلدیم! 

ای کاش همه بدانند که ما فقط پرچم و مراسم و پوسترو تبریک و تسلیت نیستیم!

ای کاش قدری مارا بیشتر دوست بدارند!

ای کاش همه متخصصان بدانند که رشته ای هم در دانشگاهها وجود دارد که متخصص افکار عمومی تربیت می کند!

ای کاش نا مردمان نا جوانمرد به اسم دلسوزی ، دست ما را نگیرند تا بلندمان کنند!

 ما – بعضی از ما – توقع چندانی از آنها نداریم، ای کاش فقط پای مان را رها کنند!

ما با همه این« ای کاش ها» زندگی می کنیم.ای کاش همه بدانند که ما اینها را می دانیم!

ای کاش همه بدانند که ماازجنس لبخندیم!

ای کاش همه بدانند که ما هم خیلی وقت ها دلگیر می شویم- بد جور هم دلگیر می شویم! اما خم به ابرویمان نمی آوریم!

ای کاش همه بدانند که وقتی دارند در کنار فرزندان خودشان به جنگولک بازی های  عمو پورنگ و حسن ریوندی و سیروس و محمود وپنگول و....می خندند ما این طرفیم و داریم صوت و صدا و تصویر و دوربین و کنداکتور و.... 

ای کاش همه بدانند که وقتی خبری در رسا نه ای منتشر می شود- و ناجوانمردانه هم منتشر می شود- آنکه از همه بیشتر حرص می خورد ودر عین حال  می داند چه باید بکند خود روابط عمومی ها هستند ، اگر بگذارند!

ای کاش.... ای کاش .... ای کاش.... ای کاش به خاطر این دلنوشته مواخذه نشویم.

چقدر خوب است که روز داریم

اما چه فایده؟ کسی به ما تبریک نمی گوید .

خودمان به خودمان تبریک می گوییم.یعنی تا خودمان تبریک نگوییم کسی متوجه ما نمی شود حتی در روز خودمان.

ای کاش به ما تبریک می گفتید .

ما دلهای نازکی داریم اما این دل نازک هیچ وقت نمی شکند.یعنی یاد گرفتیم که بغض کنیم.یاد گرفتیم که تحمل کنیم.یاد گرفتیم که اگر سردمان شد بگوییم گرممان است و اگر گرممان شد...

ای کاش کسی باشد که کٌس باشد و به ما تبریک بگوید.ای کاش بدون اینکه خودمان به وزیر و وکیل و مدیر و رئیس  بگوییم:«  روز 27 اردیبهشت روز ما روابط عمومی هاست» .بیاید و ناغافل نقش ما را بازی کند.یعنی برایمان مراسم بگیرید، گل به ما بدهد.برایمان سرود پخش کند، قرآن بخواند، به ما هدیه بدهد،کلیپی که دوست داریم برایمان پخش کند، مجری باشد، سخنران برایمان هماهنگ کند ، برای ما کنداکتور پیشنهادی بیاورد،دعوتنامه مان را سر وقت به دست ما برساند، خبرنگار هماهنگ کند تا ما را – خبر ما را- پوشش دهد.و حتما به او بگوید که حاشیه ننویسد، مواظب صوت و میکروفن و تریبون نیز باشد،متن لوح تقدیر برایمان بنویسد و در فولدری ارزشمندبه همراه هدیه ای متناسب – که آن را با وسواس خاصی تهیه کرده است-  بگذارد، متن سخنرانی برایمان بنویسد و تا نخورده به دست ما بدهد و تاکید کند که قبل از اجرا حتما یکبار بخوانیم، نکند تپق بزنیم  و ما هم روان نویس سبزمان را بگیریم و متنش را – به تلافی همه خط خطی هایش- ....

نه نه ما از جنس روابط عمومی هستیم.ما هیچ متنی را با خودکار خط خطی نمی کنیم ما با مداد نظراتمان را می نویسیم تا به او – نویسنده مطلب- بر نخورد .آخر ما ارتباطات انسانی را هم می فهمیم.

چه رویای دلفریبی.