درود بر کسانی که هرچه دارند تقسیم می کنند و تا ابد در قلب مردم می مانند، راهشان پر رهرو
آرامگاه آقای امیر موید، سیف الدوله، واقف بزرگ و خیراندیش ملایری
تمام شهر از وقف و بخشش مال دنیا و خیراندیشی اوست بزرگترها که هنوز خاطره گذشت و بخشش مال دنیا و خیراندیشی آقای امیر را به یاد دارند، از او یاد می کنند، بر سر مزارش جمع می شوند، فاتحه می خوانند و خدابیامرزی می گویند و یاد و خاطره بخشش و اخلاق و بزرگ منشی این مرد پارسا و بی توجه به مال دنیا را برای کوچکترها تعریف می کنند.
امیرموید اوایل دهه 1350 در پارک سیفیه ملایر
به همین خاطر به او آقای امیر موید یا امیر تایید کننده درخواست و تقاضای مردم لقب داده اند، یعنی هر کس هر چه می خواست از او می گرفت و او موافقت می کرد و مباشران او دائم در حال ثبت تقاضای مردم بودند. از زمین و شغل و کار و پول و وام و... هر چه می خواستند برای راه اندازی زندگی شان به جوانان بخشش می کرد.
بخش عمده زمین ها و املاک خود را وقف کرد و به همین خاطر یکی از بزرگترین ادارات اوقاف شهرستان های کشور را اوقاف ملایر نام نهاده اند و اکثر جمعیت شهرستان ملایر در واقع در زمین هایی که او وقف کرده بود خانه ساخته اند یا مشغول کارند و عمده جمعیت شهر مستاجر اوقاف محسوب می شوند.
حضرت والا ،شاهزاده محمود عضدی قاجار، ملقب به امیر موید، فرزند امیر خان و نوه شاهزاده عبدالمحمد میرزا سیف الدوله، از نیکان و بزرگان ملایر بود…
وی در سال 1299 شمسی متولی تمام موقوفات سیف الدوله شد.این افتخار را باید به لحاظ پاکی درستی و امانت داری وی دانست.
دارای دو فرزند پسر به نامهای امیر حسین عضدی و امیر هوشنگ عضدی و یک دختر به نام مهین عضدی بود…
امیر موید در روزگار خود دارای پستهای مهمی چون :شهردار بروجرد،فرماندار بروجرد(1342)رئیس انجمن شهرملایر (1347)،رئیس حزب ایران نوین ملایر در دهه چهل.بود.
امیر موید قبل از سلطنت رضا خان با او دوست بود و این حسن معاشرت دوستانه در بعد از سلطنت رسیدن رضا خان باعث تقویت شهر از لحاظ حکومتی شد به طوری که رضا شاه بعد از سلطنت تمامی زمین ها و املاک افراد حتی نزدیکان خود را در شمال و مناطق دیگر کشور پس گرفت …اما در ملایر به واسطه دوستی با امیر موید از این کار سر باز زد.
در سال 1306رضا خان با همراهانش به ملایر آمد ..پلیس رضا شاه در بین مردم چنان رعب و وحشتی به راه انداخت (حتی مسئولین) که وقتی رضا خان به محل استقرار روسای ادارات میرود فرماندار وقت غش میکند.(از ترس)دلیل مسافرت رضا خان به خاطر شورشی بوده که مردم ملایر برای کمبود نان و غلات داشتند.
پس از سرکشی رضا خان برای استراحت به منزل امیر موید در پارک سیفیه میرود..و شب را در آنجا سپری میکند..زیبایی پارک چشم رضا خان را میگیرد و به امیر موید میگوید:عجب پارک زیبایی!!ضمنا گویند وقتی رضا شاه ملک و مکانی برایش جالب و رضایت بخش بوده و اشاره ای به آن داشته باید صاحب ملک به طور مسلم آنرا تقدیم میکرده…در این حال امیر موید با زیرکی تمام و هوشیاری خطاب به رضا شاه میگوید:قربان اگروقف نبود آن را تقدیم میکردم.و به این صورت رضا شاه از تصاحب پارک صرف نظر میکند.
سیف الدوله و امیر موید را باید متعادلتر از فئودالهای آن دوره ملوک الطوایفی دانست…سند آن هم در موقوفات زیادیست که از این خاندان به جای مانده است.
امیر موید چنان کریم و بخشنده و سخاوتمند بوده که در وصیتنامه اش خود را شرمسار فرزندانش میداند و در مورد محل دفن خود میگوید:مرا در میان درب ورودی آرامگاه دفن کنید…و اگر در خارج از ملایر فوت نمودم..مرا به شهر مرقد حضرت معصومه (ع)در گورستان عمومی برده و بی نام و نشان دفن نمائید..
شادروان امیرخان و امیر حسین خان در تهران کوی میکانیر سابق و میدان سعادت آباد فعلي در سال 1349
و نکته جالبتر این که در وصیت نامه اش گفته :چون مقروض هستم حتی یک کاسه آبگوشت هم در راه من ندهید…
در ملایر کسی نیست که از امیر موید تقاضایی کرده و دست خالی رد شده باشد…سفره ها و میهمانیهایی که با فقرا و بیچاره ها پهن میکرده بر سر زبانهاست..همیشه مستمندان در خانه اش جمع بودندو هنگام خروج از منزلش با دست پر آنها را بدرقه میکرده …هر کجا مینشسته آنجا بالای مجلس بوده …
امیر موید در سال 1351 جان به جان آفرین تسلیم کرد و در کنار آرامگاه سیف الدوله در محل تپه مناجات (همان مقبره) به خاک سپرده شد..
برگرفته از کتاب کارنامه ملایر..نوشته حمید تقوی..و کارنامه واقفین خیر اندیش ملایر
ح
| 
۰۰:۴۱ - ۱۴۰۴/۰۱/۲۵
پاسخ
خداوند رحمتش کند روحش شاد من هم از بز رگترهایم از بخشش وبزرگواری وی زیاد شنیدم