فاطمه حسيني
ضرورت افزايش سطح رفاه اجتماعي
تجربه جهاني نشان مي‌دهد، كشورهايي نيرومند شده‌اند و به پله‌هاي بالاي توسعه و رفاه دست يافته‌اند كه شهروندانشان احساس رضايت داشته و از كار و تلاش به اندازه‌يي كه لازم است، لذت مي‌برند.
خبر اقتصادی - نيروي كار هر جامعه‌يي زماني از كار استقبال مي‌كند و ميل به پيشرفت نشان مي‌دهد كه نيازهاي مادي‌اش در اندازه‌هاي قابل‌قبول تامين باشد، نيازهاي معنوي‌اش تا اندازه‌يي كه ضرورت دارد فراهم شود و سطح مناسبي از آموزش و بهداشت و امنيت را تجربه كند. اين نيازها اما به‌سادگي فراهم نمي‌شود و نياز به برنامه‌ريزي و وجود جامعه‌يي است كه در آن نوآوري، پيشرفت و ابتكار فراهم باشد و جامعه از رفاه اجتماعي موجود احساس رضايت كند. به دست آوردن رضايت اجتماعي و رفاه جامعه از مهم‌ترين اهداف نهادهاي اداره‌كننده جامعه مثل مجلس و دولت است. آمارهاي ارائه شده از سوي نهادهاي معتبر جهاني نشان مي‌دهد، رتبه ايران در رفاه اجتماعي در سال 2015 با يك پله بهبود به رتبه 106 از 142كشور مورد مطالعه دست يافته است. علاوه بر اين، آمارها حكايت مي‌كنند كه ايران در فاصله سال‌هاي 2009 تا 2015 در مقايسه با كشورهاي مطالعه منطقه منا از نظر شاخص رفاه در موقعيت نامناسبي به‌سر مي‌برد. تورم دو رقمي در يك دوره زماني طولاني‌مدت از اوايل دهه 1350 تا امروز يكي از دلايل از دست رفتن رفاه اجتماعي ايرانيان است. بهره‌وري نازل نيروي كار و سرمايه نيز از ديگر دلايل رفاه اجتماعي ناكافي به حساب مي‌آيد. بيكاري گسترده دو رقمي در يك دوره بلندمدت نزديك به 30سال نيز از دلايل موثر در كاهنده شدن سطح رفاه اجتماعي ايرانيان است. اين آسيب‌هاي اجتماعي مثل رشد اعتياد، پايين بودن سن فاحشه‌گري و رشد جرم و جنايت از پيامدهاي كاهش رفاه اجتماعي‌اند كه اگر امروز نتوانيم جلو آن را سد كنيم فردا خيلي دير خواهد بود. كليت جامعه ايراني اعم از نخبگان، روشنفكران، سياست‌ورزان، استادان دانشگاه به‌ويژه مديران تصميم‌ساز و تصميم‌گير بايد همه منافذ و روزنه‌هايي كه به رفاه اجتماعي بيشتر منجر مي‌شود را باز كنند و از هدر رفتن سرمايه‌هاي اجتماعي اجتناب شود. كاهش رفاه اجتماعي و افزايش نارضايتي در بلندمدت و حتي ميان‌مدت علاوه بر آسيب‌هايي كه به فرد و خانواده مي‌زند، جامعه را در معرض تهديد‌هاي جدي و ناشناس قرار مي‌دهد. بنابراين بايد درحال حاضر انديشه‌هاي برتر را در اداره جامعه مشاركت دهيم تا شغل مناسب و پايدار ايجاد شود، درآمدهاي رشد واقعي تجربه شود و گسترش خدمات اجتماعي ممكن و احساس رفاه اجتماعي بالاتر رود.
* دانش‌آموخته اقتصاد
