هوشیار رستمی
پاسكاري وعده‌ها بين مجلس و دولت
نمايندگان مجلس كه براساس قانون اساسي نظام جمهوري اسلامي ايران مشروعيت خود را از راي مردم مي‌گيرند و قرار است وظيفه سنگين قانون‌گذاري و نظارت را برعهده داشته باشند كمتر از 20روز ديگر لباس جديدي بر تن خواهند كرد و از اوايل سال آينده با تركيبي جديد به ميدان حكمراني كشور مي‌آيند.
خبر اقتصادی - مجلسي كه بايد در راس امور باشد و با رصد رخدادهاي كلان كشور از استقلال كشور و موجوديت نظام پاسداري كند در دوره جاري پا را فراتر گذاشته و به بطن امور نيز ورود پيدا كرده است. ورودي كه اگر براساس استراتژي‌هاي كلان كشور و كمك به دستيابي به اهداف و چشم‌اندازها بود، مي‌توانست قابل‌توجيه باشد اما آنچه امروز شاهد هستيم موضعي تنها از جنبه مخالفت با دولت است. نمايندگان مخالف دولت در مجلس در تمام دو سال‌ونيم كابينه روحاني از هيچ تلاشي براي ناكام گذاشتن اين دولت و شكست پيمان‌هايش به مردم فروگذار نكرده‌اند آن هم بدون توجه به اينكه شكست اين دولت يا هر دولت ديگر به‌عنوان يكي از سه ستون اساسي نظام تنها به بي‌اعتمادي مردم و ازبين رفتن سرمايه‌هاي اجتماعي خواهد انجاميد.
صف‌بندي جديدي پس از به‌نتيجه رسيدن مذاكرات هسته‌يي و لبخند جهان به ورود مجدد ايران به عرصه بين‌الملل شكل گرفته كه قصد دارد دومين وعده كلان روحاني يعني تلاش براي به چرخش درآوردن چرخ اقتصاد را در شرايطي استثنايي جوانمرگ كند. در اين صف‌بندي برخي آنان وظيفه سازماني يادآوردي وعده‌هاي رييس‌جمهور منتخب را يادآوري مي‌كنند و با اين ابزار، هم فشار فراواني به دولت انتقال مي‌دهند و هم از زير بار ارزيابي كارنامه خودشان در مجلس و تحقق وعده‌هاي‌شان فرار رو به جلوي ماهرانه‌يي خواهند داشت.
نبايد از ياد برد كه نمايندگان ملت نيز با راي مردم به عرصه تصميم‌گيري كشور وارد شده‌اند و در امتحان 7اسفند اگر دوباره شانسي داشته باشند محك جدي خواهند خورد. دسته دوم اما به‌صورت مستقيم و ناجوانمردانه بسته بزرگ و متنوع گام‌هاي اقتصادي دولت را به باد انتقاد مي‌گيرند و بدون دليل و توجيه تخصصي تنها با چاشني احساسات به مصاف فصل جديد اقتصاد ايران مي‌روند. روزي ايرباس را، بهانه‌يي براي سفر به نيويورك مي‌خوانند و روز ديگر قراردادهاي نفتي را ابزار تاراج دولت مي‌نامند و ديروز هم تحريم پژو را تيتر كردند. با اينكه اين نوشتار به هيچ عنوان قصد ورود به جنبه‌هاي حقوقي و فني قراردادهاي منعقد شده را ندارد اما ورود مجلسي كه بايد در راس امور مي‌بود را به بطن و ريز امور، نكوهش مي‌كند. اگر قصد از جنجال‌آفريني‌هاي اخير تنها مانع‌گذاري پيش پاي دولت است دود آن تنها به چشم شهرونداني خواهد رفت كه هم بهارستان‌نشينان و هم پاستورنشينان را تنها براي بهبود شرايط برگزيده‌اند و برد و باخت‌هاي جناحي براي آنها حاوي معناي خاصي نيست. در عين حال سيگنال‌هايي كه از تزلزل رويكردها و تناقض ديدگاه‌ها به خارج از كشور مخابره مي‌شود نيز تهديدي جدي براي اقبال جهاني به اقتصاد ايران است. با توازني كه دولت يازدهم بين شرق و غرب در مشاركت در بازسازي و اصلاح جدي اقتصاد ايران برقرار كرده شايد براي نخستين‌بار با يك راهبرد حساب شده همه تخم‌مرغ‌هاي‌مان را در يك سبد نگذاشته‌ايم و راه همبستگي با دنيا را پيش گرفته‌ايم. استقلال قوا در كنار همكاري نزديك و نظارت‌‌هاي چندجانبه در ايران هم راه را براي هم‌افزايي‌هاي جدي فراهم كرده است و هم مي‌توان از آن به ابزاري براي اختلال در وظايف و اختيارات قانوني يكديگر بهره جست. به هر صورت زمان مجلس نهم رو به پايان است و بعيد است هيچ كدام از ايده‌هاي تندروهاي مجلس به فعليت برسد اما مجلس آينده با هر تركيب جناحي از آنجا كه نماينده ملت است در ادامه نيز بايد نماينده همه ملت باشد و با خط‌كش قانون با پديده‌ها روبه‌رو شود نه از روي آنچه امروز سهم‌خواهي‌هاي جناحي خوانده مي‌شود.
