از سالهاي دور وسايل نقليه جزو لاينفك زندگي بشري بوده و روز به روز هم مورد اقبال بيشتري قرار ميگيرد، پس اينگونه ميتوان گفت كه صنعت خودرو يكي از صنايع پرسود در دنيا بوده، هست و خواهد بود، اما در اين دنياي پرتلاطم فضاي كسب و كار امروز حاكم بر دنيا و حاكميت عدم قطعيت بر بازار سود بيشتر نصيب كدام خودروساز خواهد شد؟

خبر اقتصادی - ابتدا بهتر است سود را تعريف كنيم! در گذشته تعريف سود كسر هزينهها از درآمد بود اما امروزه ديگر سود اينگونه محاسبه نميشود و پارامترهاي مختلفي نظير اعتبار برند، توجه به امنيت سرنشينان و محيطزيست و... نيز در اين تعريف دخيل هستند. توجه به مسائل زيستمحيطي و همچنين امنيت سرنشينان، خدمات پس از فروش از الزامات امروز خودروسازان دنياست اما خودروسازي در كشور ما چند سال در مرحله طفوليت باقي خواهد ماند تا دولتهاي مختلف دست آن را بگيرند و هرچه كه ميگذرد نيز بهجاي پيشرفت، تنزل كيفي را براي محصولات خود به بار آورند. كشوري كه از نظر متراژ سالنهاي تحت توليد خودرو داراي رتبه قابل توجهي در دنياست چه جايگاهي در خودروسازي امروز دنيا دارد؟ مقصر آلودگي هوا در كلانشهرها به واقع چه كسي است؟ تا چه روزي دولتهاي مختلف بايد بابت سوخت يارانه بپردازند؟ و چراهاي مختلفي كه 50 سال است، اذهان را درگير خود كرده است.
در سخنرانيهاي مختلف و همايشها بر لزوم توليد سوخت بهتر، خودرو بهتر و امنيت جادهيي تاكيد ميشود، اما چه زماني قرار است به اين موارد عمل شود و راهكاري در جهت ارتقاي آن عملياتي شود؟ در دوران تحريم صنايع نظامي پيشرفت قابل توجهي داشتند اما صنايع خودرو چه ميزان؟ به واقع مشكل كجاست؟ آيا در توليد خودرو مزيت رقابتي داريم؟ امروزه تمام خودروسازهاي برتر هر روز به توليد خودروهاي هيبريدي و الكتريكي اهميت بيشتري ميدهند و با اين تكنولوژيها مصرف سوخت و آلايندگي را تا حد زيادي كاهش ميدهند، بدين جهت است كه شهرهاي زيادي در دنيا با تعداد بيشتر خودرو از هواي پاكتري نسبت به ما بهرهمند هستند. به واقع براي مصرفكننده خودرو چه فرقي دارد كه خودرو او بابت 100كيلومتر 10ليتر سوخت 1000 توماني مصرف كند يا 4 ليتر سوخت 2500 توماني اما تنها چيزي كه اينجا تفاوت دارد ميزان آلايندگي و فشار يارانهيي است كه به دولت تحميل ميشود تا بهجاي صرف اين يارانه براي بنزين آن رابه عنوان چتري براي بيماران سرطاني نگهدارد.
البته اخبار اين روزها نشاندهنده مسير خوبي براي خودروسازي كشور است، چرا كه با سهيم كردن خودروسازان خارجي در سود و زيان مانع از خيانتي است كه در زمان تحريم به ايران كردند كه البته تا حد زيادي هم مقصر خودروسازان ما بودهاند.
به هر حال اميدواريم در پسابرجام به جاي انتقال خطوط توليد قديمي، انتقال تكنولوژي جديد صورت گيرد و با درگير كردن جامعه علمي (دانشگاهها) در صنعت خودرو اينبار اين فرصت تبديل به تهديد نشود و با تجاريسازي محصولات دانشگاهي كه توليد نخبگان كشور عزيزمان است، شايد بتوان آيندهيي روشن براي صنعت خودروسازي كشور رقم زد.
كشوري كه ديگر در آن يارانه سوخت پرداخت نشود و به جاي آن مردم از هواي پاك برخوردار باشند. در هفتههاي اخير شاهد وضع قوانيني بسيار ارزشمند در بيمه خودرو بوديم، قوانيني كه ديگر يك راننده تاكسي به خاطر تصادف با يك ماشين ميلياردي مجبور به تحمل خسارت جبرانناپذير نباشد.
به هر حال اميدواريم كه از اين دست قوانين در حوزه عوارض، ماليات و سوخت نيز وضع شود تا بين كسي كه از خودرو توليد داخل استفاده ميكند و با كسي كه از توليدات كشورهاي ديگر استفاده ميكند، تفاوت باشد تا شعار عدالتمحوري به واقعيت تبديل شود.
در پايان بايد گفت كه پسابرجام فرصت بسيار مناسبي است كه ميتواند براي صنعت خودرو حكم شمشير دولبه را داشته باشد، به بياني بهتر ميتوان گفت كه يك لبه فرصت است كه ما در اين مدت به جاي مونتاژكار تبديل به خودروساز شويم (البته در صورت ايجاد مزيت رقابتي) و لبه ديگر نيز تهديد است كه چندسالي آن را با تمام وجود تجربه كرديم و علت آن نيز غفلت خودروساز از برنامههاي تحقيق و توسعه و بوميسازي صنعت خودرو بوده است.
همچنين به دليل نبود نظام نوآوري بسياري از ابداعات و اختراعات در ايران به نتيجه نرسيده و نيمهكاره رها ميشوند، در حالي كه اگر نظام نوآوري در كشور ايجاد شود، تمام صندوقها و حوزههاي مربوط به بخش پژوهش با يكديگر ادغام و منسجم ميشوند. بنابراين وزارت صنعت، معدن و تجارت و بهويژه سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران بايد ايجاد صنايع مبتني بر صنايع نوين و ورود فناوريهاي نوين در صنايع متعارف را دنبال كنند يعني بدون غفلت از صنايعي كه زيرساختهاي آن در كشور موجود است، در پي وارد كردن فناوريهاي نوين صنعت خودرو باشند.
* پژوهشگر و مدرس دانشگاه