توزيع نامناسب امكانات، خدمات و ثروت و همچنين دخالت مستقيم دولت در توسعه شهرها، روند مهاجرت از روستاها به مناطق شهري را طي دهههاي اخير به سرعت در ايران افزايش داد.
خبر اقتصادی - سرعت تغيير روند ساختار جمعيتي را نهتنها برآوردهاي آماري داخلي كه گزارشهاي بينالمللي هم تاييد ميكنند. طبق سرشماري سال1355، حدود 53درصد از كل جمعيت ايران در مناطق روستايي و تنها 47درصد آن در شهرها ساكن بودند اما آخرين سرشماري كشور در سال90 از كاهش جمعيت روستايي كشور به 29درصد خبر داد. در همين خصوص بانك جهاني نيز گزارشي از جمعيت شهرنشين در 211كشور جهان منتشر كرده كه براساس آن ايران به لحاظ جمعيت شهرنشين نسبت به كل جمعيت در رتبه 72جهان قرار گرفته است. طبق اين گزارش، نسبت جمعيت شهرنشين در كشور ما به كل جمعيت در سال2014 به 73درصد رسيده است.
اين در حالي است كه طبق گزارش همين مركز، در سال1985 (سال 1364)، تنها 53درصد جمعيت ايران در مناطق شهري ساكن بودند كه براين اساس طي سه دهه اخير نسبت جمعيت شهرنشين به ساكنان روستاها در كشور ما با رشدي 20درصدي همراه بوده است. طبق اين گزارش، نسبت شهرنشيني در ميان كشورهاي همسايه ما كمي متفاوت است؛ بهعنوان مثال در كشور تركيه نسبت جمعيت شهرنشين همچون ايران برابر 73درصد است اما اين ميزان در كشور عربستان 83درصد، قطر 99 درصد و كويت 98درصد است. گزارش بانك جهاني نشان ميدهد، در سطح جهان 7كشور و منطقه خودمختار كاملا شهرنشين هستند كه عبارتند از برمودا، كايمن، موناكو، ماكائو، سنگاپور، هنگكنگ و سنتمارتن. در عين حال نسبت جمعيت شهرنشين در كشورهايي همچون ترينيداد و توباگو نيز 9درصد است.