علی درستکار
در ستایش سرمایه های جاویدانی که داریم
چه می خواستیم بشویم و چه می شویم؟
در شب ها و روزهای یادآور حماسه آفرینی هایی به سر می بریم محصول هم دلی ها، هم صدایی ها، مهربانی ها و هم گرایی هایی نادر و بی سابقه، سرمایه هایی که طی دورانی، قطره قطره جمع شد، وانگهی دریا شد و در زمستانی، به بهاری رساند، بی نظیر، و پایه و مایه بیداری مردمانی در پهنا و درازای سرزمینی به نام ایران! تا شریف بمانند و سرافراز، و بیدار، کوس استقلال بزنند و بنای انسانیت و شرفی بگذارند که شایسته انسان ها و آدم هاست.
هم ایشان، در آن دوران، از هرچه داروندارشان بود، سرمایه کردند و ایثار، یک یک ایست گاه ها را گذراندند، به ترورها رسیدند، گذشتند. به کم بودها رسیدند، گذشتند. به قهر دنیا رسیدند، گذشتند. به تحمیل جنگ و ناامنی رسیدند، گذشتند. .... سرافراز و نستوه!
اما در هر ایست گاه، آثاری از خود هم گذاشتند، گران قدر و ارزنده، چنان که هربار، در هر لحظه و هر مناسبت که نظر دوباره ای بدان می کنند، سر، بالا می گیرند و در پیش گاه خدای بزرگ، عرض افتخار می کنند که:
خدایا، از آن چه دادی، نثار راه تو، دین تو و ترویج مرام تو کردیم و سربلندیم.
فرزندانمان، جگرگوشه هایمان، و پاره های تنمان را دادیم. خانواده شهید!
حتی سلامتمان را دادیم و امروز در گوش ه ای، در آسایش گاهی، روی تخت بیمارستانی، در خانه و کنجی افتاده ایم، بی منت و مزد، زن و فرزندان و خانواده و بستگان مان را هم اسیر عجز خود کرده ایم جان باز!
آزادی مان اسیر شد، به اسارت دشمن درآمدیم، روزها و هفته ها و ماه ها و سال ها زیر سخت ترین شکنجه ها و دردها و زجرهای بی نظیری بودیم که کم تر کسی را تاب شنیدن آن است - بی اختیار، بغض، گلویش را می فشارد و اشک، چشمانش را می درد تا بریزد - آزاده!
رفاه وآرامش و کلاس و درس و مقام و منصب و حقوق و مزایا را گذاشتیم و از برق شهر جستیم، به غبار رزم رسیدیم و ایستادیم. ایثارگر و رزمنده!
همه و همه اما به امید حریت، به امید آن که آن چه از این آزادگی و انسانیت را به دست آورده ایم، نگه دار و نگه بان باشیم و هرچه از آن که میشه باقی مانده، تحصیل کنیم!
... و حالا داریم - پس از سی وچهار سال - جشن آن نصرت و این شوکت را می گیریم!
... اما آن روی این فخر و سرور آیا:
چقدر حواسمان جمع است که:
- چه داریم می کنیم؟
- چه راه داریم می رویم؟
- چه می خواستیم بشویم و چه داریم می شویم؟
- چقدر داریم حراست و حفاظت و نگه داری می کنیم از این سرمایه هایی که یا ایثارگرانه گذاشته ایم و آثاری از آن به جا مانده و یا میشه در اختیار داریم و موظف به پاس داری از آنیم؟
- چقدر در خاطرمان هست و چقدر - در این روزها و شب ها - سیلی این تذکر به گوشمان نواخته می شود که دارنده کدام میراثیم؟
- در شرایطی که میشه سربازان مثله این راه، در بستر جان دادن هستند - چقدر می شنویم ناله و ضجه جان بازان و آزادگان و ایثارگران و خانواده های شهیدانی که سر در سکوت محترم و سنجیده خود فروبرده اند و در این شب ها و روزها مبهوت اند که: «پروردگارا! خدایا! ای والیان و بزرگان این مرز و بوم! ما مگر دست ندادیم که در راهی نثار سلامتی و رفاه و مال و فرزند کنیم که دین و اخلاق و انسانیت و الوهیت یا دست کم تأله و خداگونگی، آورده آن باشد؟
- پس آیا به این سو که می رویم، نزول است یا صعود؟ حضیض است یا اوج؟ درکات است یا درجات!
این هاست پرسش و پیام امروز جان بازانی که دارند آخرین نفس های خود را ساکت و آهسته، و پیچیده در شرم و حیای منحصر به خود به آسمان می فرستند!
این هاست پیام امروز آزادگانی که سال ها شلاق خورده اند و هنوز جای آن را بر تن دارند و ای بسا آن را از هم سران خود که همانا محرم ترین ایشان اند، پنهان می دارند برای آن که فقط به خود خدا هدیه دهند!
این هاست پیام امروز پدران و مادران و فرزندان و خواهران و برادران شهیدان مان، غرر و درری که نظیرشان، نادر است و در حسرت یک نگاهشان، وامانده ایم!
و این هاست پیام و حیرت ایثارگران و همه مردمان ایرانی که سی وچهار سال است برپا و برجا مانده اند تا مبادا ببازند در این آزمون! حالا اما روا مباد که ببینند بالاسری هایشان، چه آزاد سقوط می کنند و ساقط!
خدایا ما را بدار به راهی که موظفیم در آن قدم برداریم!
خدایا ما را بدار که پیوسته به وظایف و تکالیفمان متذکر و عامل باشیم!
خدایا ما را بدار که قدر مردمان خود، قدر سرمایه هایی که داریم، قدر فرصت استثنایی و تمکنی که در دستمان قرار داده آی را بدانیم. بدان چنان بنگریم و چنان پاس آن بداریم و برای آن، چنان از خود بگذریم که شایسته این ثروت و گنج بی بدیل و - احیانا - تکرارنشدنی است!
خدایا برای عرض آمین این تمنیات، فقط خاندانی را واسطه قرار می دهیم که نزد تو محبوب ترین و مقرب ترین اند: محمد و آل محمد (اللهم صل علی محمد و آل محمد)
