حسين مختاريان
شادروان رحيمي‌دانش، نماينده تفكر نظام اداري كارآ
از زمان انتشار نخستين بودجه در ايران به سال 1299 توسط صنيع‌الدوله تاكنون صدها كارشناس بودجه‌ريزي در سازمان برنامه و بودجه اشتغال داشته‌اند اما برخي از اين افراد در دوران فعاليت كاري خود، همواره يك سر و گردن بالاتر از بقيه بودند. به گونه‌يي كه تنظيم بودجه در سازمان تنظيم بودجه در سازمان برنامه و بودجه در تمام زمان‌ها حداقل يك يا دو نفر از اين افراد را در اختيار داشته است.
مرحوم بيژن رحيمي‌دانش كه روز جمعه گذشته دارفاني را وداع گفت ازجمله كارشناساني بود كه با وجود برخورداري از توان بالايي كه در حوزه بودجه‌ريزي داشت و در سمت مديريت در بخش‌هاي مختلف سازمان برنامه و بودجه مشغول بود، هيچگاه خود را از نظر شخصيت كاري بالاتر از ساير كاركنان دفتر نمي‌ديد و واهمه‌يي نداشت كه براي پيگيري امور به اتاق كارشناسان رفته و پس از مشورت با آنان، نسبت به انجام سريع‌تر و دقيق‌تر وظايف اقدام كند. روز گذشته كه مراسم تشييع پيكر بيژن رحيمي‌دانش در محوطه سازمان مديريت و برنامه‌ريزي برگزار شد، دكتر صالح معاون پشتيباني سازمان مديريت و برنامه‌ريزي عبارتي به كار برد كه هم به دل نشست و هم اينكه مصداق واقعي يك كارشناس سازمان برنامه و بودجه بود. او، بيژن رحيمي‌دانش را به عنوان كارشناسي معرفي كرد كه «برند» سازمان برنامه و بودجه بود. فردي كه زودتر از كاركنان تحت مديريت خود در محل كار حاضر شده و ديرتر از آنها دفتر كارش را ترك مي‌كرد. كسي كه وظايف خود را نه براي آنكه به او سپرده شده بود، بلكه به دليل عرقي كه به ميهن و سازمان داشت، انجام مي‌داد و اين همان حلقه مفقوده‌يي است كه نظام اداري ايران در هدايت كاركنان به اين سمت، دچار ضعف‌هاي اساسي است. شايد بسياري از متفكران توسعه در ايران، در تحليل دلايل عدم توسعه‌يافتگي يكي از ريشه‌ها را در فرهنگ مردمان مي‌دانند كه همانا در فرهنگ كار، مصرف، توليد و... تبلور يافته است.
هر چند در طول دهه‌هاي اخير قوانين، مقررات، آيين‌نامه‌ها و دستورالعمل‌هاي بسياري در ارتباط با بهبود كيفي نيروي انساني تدوين، تصويب و ابلاغ شده است اما با وجود تمام اين تمهيدات همچنان يكي از نقاط ضعف نظام اداري ايران به نيروي انساني مربوط مي‌شود كه بدون اصلاح وضعيت فرهنگي اصلاح‌پذير نيست اما با وجود اين تصميم‌گيران نظام اداري ايران به اين امر وقوف دارند كه هنوز در ساختار اداري بسيارند افرادي كه نشت فرهنگ و تفكر كاري آنان به كل نظام اداري موتور محركه مناسبي براي انقلاب در نظام اداري كشور است.
بيژن رحيمي‌دانش كه از ميان ما رفت، بحق يكي از برجسته‌ترين اين افراد بود. افسوس كه قدرش ندانسته و بي‌‌آنكه تفكرش را در نظام اداري تسري دهيم او را از دست داديم. اما هنوز بسيارند افرادي كه رفتار اداري آنها مي‌تواند سرمشق باشد؛ آنها را ارج نهيم.
