کرکیخان، موزهای در دل طبیعت زاگرس + تصویر
سنگ‌نگاره‌های کرکیخان موزهای سر باز در دل طبیعت زاگرس از نخستین علائم ارتباطی انسان پیش از تاریخ تا دوران پیدایش خط هستند.
خبر اقتصادی - کرکیخان نام روستایی از توابع شهرستان بروجرد است. این روستا در کیلومترِ پنج محور بروجرد – ملایر، در منطقه‌ای ییلاقی و بسیارخوش آب و هوا واقع شده و از مناطق تفریحی- طبیعیِ شهرستان بروجرد به شمار می‌رود.
به گزارش ایسنا، کرکیخان در مجاورت محور اصلی بروجرد به غرب و شمال غربی کشور قرار دارد که از این حیث دارای موقعیتی ویژه و برتر، نسبت به سایر روستاهای بروجرد است.
کرکیخان به‌ترتیب در گویش بروجردی "kariyuo" و در گویش لری کریون "Karyon" یا کریو "Karyo"خوانده می‌شود.
مردم روستای کرکیخان عمدتاً به کشاورزی اشتغال دارند. محصولات عمده کشاورزی این روستا عبارتند از گندم، جو، گوجه، خیار، لوبیا، نخود، گردو، زردآلو و به‌ویژه سیب. البته در گذشتهای نه چندان دور، باغ‌های به و انگور این روستا نیز زبانزد خاص و عام بوده است.
محل استقرار روستای کرکیخان در صد سال گذشته به‌علل گوناگون، دستخوش تغییراتی بوده است. عمده‌ی این تغییرات ناشی از ضرورتهایی هم‌چون مجاورت با جاده‌ی اصلی، قرار گرفتن در منطقه‌ای ورای بستر رودخانه‌ی جاری در مرکز روستا و طبیعتاً دوری از مخاطرات سیلاب‌های ویرانگر آن، دوری از بافت‌های فرسوده و قدیمی و در نهایت ساخت بناهای نو و با استحکام در بخش‌های هموار و مسطح بوده است.
عمده این ساخت و سازها در کرکیخان، مربوط به اوایل انقلاب اسلامی به این سو است. از تغییرات گذشته‌های دورتر که ظاهراً اهالی چند روستا به نام‌های «قلا سربندی»، «علیآباد» و «کرکیخان» با یکدیگر متحد و روستایی را با نام فعلی تشکیل دادند و نیز وجه تسمیه روستا اطلاعات روشنی در دست نیست.
وسعت اراضی کشاورزی تحت اختیار مردم روستا، به وضوح تمام، مؤید این موضوع است که شاکله‌ی این روستا، از چند ده، پیریزی شده است.
کرکیخان از امکاناتی چون مرکز بهداشتی - درمانی(که در بین روستاهای اطراف حالت مرکزیت دارد)، دو مرکز آموزشی نوساز در سطح ابتدایی و راهنمایی، شرکت تعاونی روستایی، نانوایی(از هر دو نوع لواش و سنگگ)، چندین باب مغازه بزرگِ خواروبارفروشی، ساندویچی، قصابی، یک تعمیرگاه خودرو و... برخوردار است.
هم‌چنین روستای کرکیخان دارای سه مسجد بزرگ و یک حسینیه و زمین فوتبال بزرگ خاکی است.
حلوا پاولا نوعی شیرینی محلی متشکل از ارد، شیره انگور، روغن، کنجد و دیگر افزودنیهاست که توسط زنان روستا در ایام نوروز جهت پذیرایی از مهمانان تهیه می‌شود. این شیرینی قدمت زیادی دارد و از سنتهای مردم کرکیخان است.
شال دورکی مراسمی است سنتی که در آن شب عید نوروز نوجوانان روستا کیسهای را به طنابی آویزان میکنند و با رفتن به بام خانه‌های روستا و فرستادن کیسه خود به پایین بام و جلوی پنجره منازل اهالی روستا و سرودن اشعاری از جمله «امشو اول بهاره، خیر د حونت بواره، نون و پنیر و شیره،کیخا حونت نمیره» از آنان درخواست عیدی میکنند. این مراسم از قدیمالایام برگزار و در روستا مرسوم بوده و تاکنون حفظ شده است.
در نزدیکی روستای کرکیخان در حوالی دره میهد و دیگر دره‌ها و کوه پایه‌های هم‌جوار آن نقوشی قابل مشاهده هستند.
سنگ نگاره‌های کرکیخان موزهای سر باز در دل طبیعت زاگرس از نخستین علائم ارتباطی انسان پیش از تاریخ تا دوران پیدایش خط هستند. بز کوهی، انواع حیوانات از پرندگان و آهوان تا موجودات درنده، صحنه‌های شکار، نبردهای پهلوانی و علامت‌های مرموز دیگری در این منطقه قابل مشاهده است.
بررسی سنگ نگاره‌های کرکیخان و مقایسه آنها با دیگر سنگ‌نگاره دنیا یک پیام واضح دارد و آن وجود زبان هنر در همه آنها و یک وحدت رویه تکاملی در کل انسانها، از گذشته‌های بسیار دور که در جریان زندگی خودآگاه یا ناخودآگاه از آن پیروی و گذر کردهاند، این روند تکاملی از طریق مختصر و پیچیده شدن آثار بجا مانده از آنان به راحتی قابل مشاهده است.
