طرح نوسازی شالیزارها به کجا رسید؟

خبر اقتصادی - نقد و نظرهای متفاوتی در زمینه اجرای این طرح ملی وجود دارد و برخی دانشگاهیان و مسئولان می‌پرسند علت تاخیر در اجرای طرح چیست و چرا برنامه‌ریزی منسجم از سوی مدیران پیشین بخش کشاورزی برای اجرای این طرح صورت نگرفته است؟

به گزارش ایسنا، برخی کارشناسان معتقدند طرح تجهیز و نوسازی اراضی نیاز ضروری شالیزارهای کشور بوده ولی در فرآیند اجرای این طرح مهم در ابتدا به مطالعات کارشناسی و برنامه ریزی اصولی نیاز بوده است. آنان تاکید می کنند برای رسیدن به حداکثر تولید و کاهش هزینه‌های فرایند تولید کاشت، داشت و برداشت با توجه به کمبود آب، اجرای طرح ملی تجهیز و نوسازی شالیزارها اجتناب ناپذیر است.

اجرای طرح ملی تجهیز و نوسازی اراضی شالیزاری شامل تجمیع و یکپارچه سازی اراضی، تسطیح علمی اراضی، احداث کانال‌ها و زهکشی‌های سطحی و ساخت جاده‌های بین مزارع از ابتدای دهه 70 در ایران آغاز شد و افزایش بازده تولید برنج، مکانیزه کردن کشت، امکان کشت دوم، بهبود حفاظت از آب و خاک، مدیریت و صرفه جویی آب، افزایش بهره وری آبیاری، ارتقای وضعیت اقتصادی و اجتماعی جامعه کشاورزان، کاهش سختی کار، کاهش استفاده از نهاده‌های کشاورزی، افزایش بهره وری و امکان زراعت و کشت یکپارچه به صورت همزمان از مزایای اجرای این طرح اعلام شد.

به گزارش موسسه تحقیقات برنج کشور، تجهیز و نوسازی اراضی شالیزاری از مهم‌ترین پروژه‌های سازمان جهاد کشاورزی گیلان است که طی دو دهه‌ گذشته تاثیر زیادی در ایجاد زیرساختهای شالیزارها گذاشته است. با ساخت کانال‌های آبیاری و زهکشی، ایجاد جاده‌های بین مزارع، تغییر شکل دادن، منظم کردن و تسطیح کرت‌های شالیزارها و ساخت تاسیسات بتنی در مزرعه بستر لازم برای افزایش بهره‌وری در اراضی فراهم می‌شود.

علیرضا شعبان نژاد، رییس سازمان جهاد کشاورزی گیلان در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه گیلان، با اشاره به اینکه گیلان 238 هزار هکتار شالیزار دارد، اظهار کرد: طبق کارشناسی‌های انجام شده 180 هزار هکتار از این شالیزارها قابلیت تجهیز و نوسازی دارند.

وی معتقد است: تکنولوژی، کشاورزی را اقتصادی‌تر می‌کند و مکانیزاسیون موجب کاهش هزینه‌های تولید برنج می‌شود. 4سال طول می‌کشد تا همه 180 هزار هکتار شالیزار که قابلیت تجهیز شدن دارند به طور کامل تجهیز شوند. برای رقابت در بازارهای جهانی باید محصولات را با کمترین هزینه تولید کرد و مکانیزاسیون و تجهیز مزارع برنج موجب می‌شود که هزینه تولید این محصول 50 درصد کاهش یابد.