خودروهای بندانگشتی

خبر اقتصادی - با این حال خودروهایی در ابعاد کوچک‌تر نیز همواره در خط تولید برخی کمپانی‌های مطرح و نیز گمنام حضور داشته‌اند؛ این خودروها که در حقیقت کلاسی پایین‌تر از خودروهای کوچک شهری هستند، تحت عنوان Micro Cars شناخته می‌شوند. در این مطلب به طور خلاصه به بررسی تاریخچه حضور این خودروها در کشورمان و نیز جهان می‌پردازیم.

به گزارش عصر خودرو، در سال‌های اول پس از جنگ جهانی دوم بود که اقتصاد ضعیف کشورهای اروپایی که تازه از جنگ برخاسته بودند، سبب شد تا در این کشورها خرید و فروش کالاهایی همانند خودرو با مشکلات عدیده‌ای مواجه شود. به همین جهت خودروسازان تازه‌کار و حتی برخی ‌بزرگان این صنعت تصمیم گرفتند تا با رفتن به سمت خودروهای ارزان‌قیمت و کم‌مصرف، خود را با شرایط جدید قاره سبز تطبیق دهند. 

در این میان اما محصولاتی همانند فولکس واگن، سیتروئن 2CV و رنو 4CV که خودروهایی ارزان بودند نیز برای بسیاری از مردمان این کشورها از نظر مالی دور از دسترس بودند. به همین جهت هنوز هم نیاز به محصولاتی ارزان‌تر احساس می‌شد. 

همین امر سبب شد تا برخی خودروسازان دیگر محصولاتی با این مشخصات تولید کنند که بعدها با نام میکروکار شناخته شدند. این خودروها در ابتدا در حقیقت نوع کوچک شده خودروهای دیگر بودند، با این حال به تدریج شکل و شمایل آنها دچار تغییرات شگرفی شد. در میان تولیدکنندگان مطرح این خودروها می‌توان به گلس گوگوموبیل و مسراشمیت از آلمان غربی، رلیانت و باند از انگلستان، سری خودروهای ایزه‌تا از ایتالیا (تولیدشده توسط ایزو ریولتا، ب‌ام‌و و‌هاینکل) و برخی برندهای ژاپنی همانند هوندا و سوبارو اشاره کرد. 

میکروکارها در دهه 50 طرفداران زیادی پیدا کردند. برخی از آنها همانند مسراشمیت و ایزه‌تا و پیل شکل و شمایلی حبابی داشتند که سبب شد کلاسی تحت عنوان Bubble Cars شکل بگیرد. با این حال بسیاری از این خودروها سرانجام خوبی نداشتند و به دلیل ضعف‌های متعدد فنی و تمسخرآمیزبودن ظاهرشان رفته رفته از سطح معابر جمع شدند و شاید به جز فیات‌های 500 و توپولینو و همچنین برخی خودروهای ژاپنی بقیه این خودروها ماندگاری لازم را نداشتند. در این میان انگلیسی‌ها با نگه داشتن برند رلیانت تا اواسط دهه 90 و ژاپنی‌ها با ایجاد رده خودروهای Kei Car سبب شدند تا این خودروها هنوز هم در جهان باقی بمانند. امروزه شاید بتوان تنها وارث دوران اوج میکروکارها در دهه‌های میانی قرن بیستم را خودرو اسمارت دانست.

میکروکار در ایران

موج میکروکارها در دهه 30 شمسی به ایران نیز رسید؛ با این حال با توجه به ارزان‌بودن قیمت سوخت و نیاز به بزرگ بودن خودرو در میان خانواده‌های ایرانی، بسیاری از ایرانیان ترجیح می‌دادند تا به جای خرید یک خودرو دو‌نفره بسیار کوچک، اندکی درنگ کرده، بتوانند منابع مالی لازم برای خرید امثال فولکس واگن را تهیه کنند تا بتوانند از خودرو برای حمل‌و‌نقل خانوار خود استفاده کنند. با این حال بودند میکروکارهایی که به ایران راه یافتند. در این میان شاید فیات 600 یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌هایی بود که توانست در تیراژی قابل قبول به فروش برسد. اما ناشناخته‌ها نیز در کشورمان حضور داشتند. برای مثال، مسراشمیت توسط شرکت سهامی برادران اعتصامی در تعدادی قابل قبول در کشورمان به فروش رسید. ایزه‌تا تولیدی ب‌ام‌و و ایزو ریولتا نیز توسط غلامرضا کاشانیان به کشور راه یافتند. علاوه بر این شرکت سهامی شادفر نیز تعدادی از خودرو گوگوموبیل را به بازار ایران معرفی کرد. با بهتر شدن وضع اقتصادی کشور در دهه 40 نیز رفته‌رفته چنین خودروهایی از بازار ایران رخت بربستند. متاسفانه بیشتر این خودروها در همان دوران پیش از انقلاب اسلامی اسقاط شدند و تعداد انگشت‌شماری از آنها باقی مانده‌اند که هیچ یک نیز وضعیت مناسبی ندارند. تعداد معدودی نیز از خودرو اسمارت در سال‌های اخیر به کشور وارد شد و حتی زمزمه تولید آن توسط پارس خودرو نیز شنیده شد، با این حال این وعده هیچ‌گاه تحقق نیافت.