قدرت کانگوروها

خبر اقتصادی - با آنکه صنعت خودرو استرالیا تا حدودی به کشورهایی همانند آمریکا، انگلستان، ژاپن و آلمان وابسته است و برندهایی از این کشورها در بازار آن حضور دارند، اما ذکر این نکته که اکثر این محصولات در خود استرالیا مونتاژ شده، مختص بازار آن کشور هستند نیز اجتناب‌ناپذیر است. یکی از مهم‌ترین رده خودروهای مورد علاقه استرالیایی‌ها خودروهای عضلانی (ماسل‌کارها) هستند؛ خودروهایی که با وجود اصالتی آمریکایی و مترادف‌بودن با نام خودروسازان یانکی‌ها، در میان استرالیایی‌ها با سبک و سیاقی خاص پیگیری می‌شوند.

به گزارش عصر خودرو، این فرهنگ که تحت عنوان Aussie Muscle Cars شناخته شده‌، موضوع مطلبی است که در ادامه به آن پرداخته‌ایم.

 ابتدای راه

فورد، هولدن و کرایسلر تلاش کردند تا به عنوان فعال‌ترین خودروسازان استرالیا به نیاز موجود در بازار داخلی برای خودروهای عضلانی پاسخ دهند. یکی از اولین خودروهای عضلانی استرالیا فورد فالکن بود. فالکن در آمریکا خودرویی کامپکت و خانوادگی محسوب می‌شد، اما فالکن استرالیایی اساسا یک خودرو فول‌سایز با طبیعتی خشن‌تر بود. همین خودرو پایه و اساس مهم‌ترین ماسل‌کار فورد در استرالیا شد. نمونه‌های متعدد کوپه و سدان این خودرو در استرالیا معرفی شد و همین امر سبب شد تا فالکن استرالیایی به عنوان نماد قدرت در این کشور شناخته شود. از نسل XT اما این خودرو به یک ماسل‌کار تمام‌عیار بدل شد. پیشرانه 302 فورد آمریکا به حجم 4.9 لیتر ‌روی نمونه GT این خودرو نصب شد و پس از آن بود که به تدریج پیشرانه‌هایی بهتر همانند 351 ویندزور فورد به حجم 5.8 لیتر و قدرت تخمینی 385 اسب بخار در نمونه‌های برتر این خودرو مورد استفاده قرار گرفتند. برترین مدل این خودرو GTHO نام داشت که در اوایل دهه70 بسیار حاشیه‌ساز شد. 2 دستگاه از این خودرو به فاصله چند ماه در بزرگراه‌های استرالیا هنگامی که با سرعتی بیش از 240 کیلومتر در ساعت در حرکت بودند، ضبط شدند. این رویداد در رسانه‌های استرالیا بسیار خبرساز و موجب شد تا قوانین سختگیرانه‌تری برای تولیدات داخلی استرالیا وضع شود و فورد نیز اندکی محتاط‌تر شود. با این حال فالکن راه خود را ادامه داد. در نسل بعدی این خودرو شباهت زیادی که میان آن و فورد ماستنگ مکوان وجود داشت، سبب شد تا بسیاری از تزئیناتی مشابه مکوان برای فالکن خود بهره ببرند. نمونه‌های عضلانی فالکن تا اوایل دهه 80 میهمان بازار استرالیا بودند که آخرین آنها سری کبرا با الهام از ماستنگ‌های کبرا بود. هولدن نیز به عنوان رقیب اصلی فالکن، مونارو را راهی بازار کرد. این خودرو با پیشرانه‌های 6 و 8 سیلندری وارد بازار شد که اکثرا برگرفته از پیشرانه‌های آمریکایی شورولت بودند. پیشرانه‌های 350 (5.7 لیتری) و 327 (5.4 لیتری) شورولت در کنار پیشرانه 308 (5 لیتری) خود هولدن مهم‌ترین پیشرانه‌هایی بودند که در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 روی این خودرو نصب شدند. برترین نمونه مونارو GTS نام داشت که در بهترین شرایط چیزی در حدود 300‌اسب بخار تولید می‌کرد. در کنار مونارو، تورانا نیز به عنوان ماسل‌کاری جمع و جورتر و اندکی ساده‌تر عرضه شد. این خودرو بیشتر از پیشرانه‌های 6‌سیلندر تقویت‌شده ساخت خود هولدن بهره می‌جست؛ با این حال نمونه‌های 8سیلندر متعددی نیز از آن معرفی شدند که امروزه ارزش بالایی دارند. ماسل‌کارهای هولدن نیز تنها تا اوایل دهه 80 دوام آوردند. در کنار این دو خودروساز، کرایسلر نیز با والیانت چارجر R/T وارد عرصه شد. با الهام از داج چارجر آمریکایی، مهندسان کرایسلر استرالیا نمونه برتر والیانت را با نام چارجر معرفی کردند. بهترین نمونه این خودرو از پیشرانه 5.6 لیتری 8سیلندر بهره می‌برد که تقریبا 290 اسب بخار تولید می‌کرد. با این حال به دلیل مشکلات مالی و عدم موفقیت برند کرایسلر در بازار استرالیا، چارجر و محصولات آمریکایی شده این برند در پایان دهه 70 میلادی رفته رفته حذف شدند و محصولات میتسوبیشی همانند گالانت و کلت جانشین آنها شدند. بنابراین موج اول خودروهای عضلانی در استرالیا حدودا 5 سال پس از آمریکا و در 1980 فروکش کرد.

سوغات از آن سوی اقیانوس‌ها

از اواسط دهه 60 میلادی رفته‌رفته بازار خودروهای قدرتمند 8 سیلندر در آمریکا بسیار داغ شد. برندهایی همانند شورولت، پونتیاک، داج، پلیموث، فورد و مرکوری محصولاتی را روانه بازار می‌کردند که پیشرانه‌هایی با حجمی بین 4.2 تا 7.2 لیتر داشتند و اسب بخارهای این پیشرانه‌ها چیزی بین 250 تا 500 تخمین زده می‌شد. جنگ میان این برندها در کنار قیمت پایین بنزین و عطش آمریکایی‌ها سبب شد تا اعداد و ارقام روز‌به‌روز بالاتر بروند و تا اوایل دهه 70 و افزایش قیمت بنزین، این روند صعودی ادامه داشت. همزمان با آمریکا، استرالیا نیز از این دوران بی‌بهره نبود. دلیل اصلی این وضع اما مشارکت و حضور مستقیم برندهای آمریکایی در بازار استرالیا و همچنین حضور زیر‌مجموعه‌های آنها بود. فورد، کرایسلر و جنرال موتورز (هولدن) 3 رکن اصلی دوران عضلانی آمریکا بودند که در استرالیا نیز حضوری پر‌رنگ داشتند. توجه بسیاری از مردمان و خصوصا عشق‌ماشین‌های استرالیا نسبت به خودروهای آمریکایی آن دوران سبب شد تا تولیدکنندگان استرالیایی نیز به فکر تولید نمونه‌های مشابهی برای بازار داخلی باشند. در آن دوره خودروهای آمریکایی همانند پلیموث باراکودا، شورولت کامارو، فورد ماستنگ و داج چلنجر به صورت جسته و گریخته به بازار استرالیا راه یافتند. همین امر سبب شد تا عطش استرالیایی‌ها نسبت به چنین خودروهایی شعله‌ور شود. در این میان برخی از این خودروهای وارد شده به استرالیا شهرتی کشوری یافتند و با حضور در فیلم‌ها و سریال‌های داخلی این کشور، سبب شدند تا برندهای استرالیایی بیش از پیش به سراغ چنین خودروهایی بروند. شباهت ظاهری برخی محصولات استرالیایی در کنار متعلقات فی مشترک سبب شد تا استرالیایی‌ها به راحتی صاحب خودروهای عضلانی شوند.

نقش مسابقات داخلی

استرالیا به عنوان یک کشور و قاره دورافتاده، به دلیل فرهنگ خاص مردمانش که برخاسته از آداب و رسوم مردمان انگلستان بود، همواره به عنوان تافته‌ای جدا‌بافته از سایر ملل شناخته می‌شود. به همین جهت در استرالیا مسابقات خودرویی نیز به طور جداگانه از سایر کشورهای جهان پیگیری می‌شود. مهم‌ترین مسابقات استرالیا اما از نوع تورینگ و به سبک BTCC و DTM برگزار می‌شوند. این مسابقات که از دهه 60 به طور جدی وارد تقویم جهانی مسابقات اتومبیلرانی شده‌اند، با حضور برندهای داخلی و بین‌المللی پیگیری می‌شود. مهم‌ترین این مسابقات به ترتیب Bathurst 1000 و V8 Supercars نام دارند. اهمیت این مسابقات به حدی جدی گرفته می‌شود که حتی مرسدس، هوندا، آئودی و نیسان نیز علاوه بر برندهای داخلی یعنی هولدن و فورد دراین مسابقات شرکت می‌کنند. سوای از قواعد و قوانین خاص و منحصر‌به‌فرد این مسابقات، تاثیر این سری از مسابقات در شکل‌گیری فرهنگ ماسل‌های استرالیایی بسیار شگرف است. یکی از دلایل اصلی شکل‌گیری خودروهای سریع و قدرتمند استرالیایی، لزوم تولید محدود خودروهای شرکت‌کننده در این مسابقات با همان مشخصات در تیراژی اندک و برای کسب مجوز شرکت در مسابقات است. علاوه بر ظهور نمونه‌های GTHO فالکن استرالیایی و پدید آمدن زیر برند FPV توسط فورد، هولدن نیز با تشکیل تیم HSV سعی در ایجاد جایگاهی برای خودروهای سریع و مسابقه‌ای در برند خود داشت. نتیجه این امر پدید آمدن رقابتی میان این دو برند در خیابان و پیست شد که از دهه 60 تا به امروز ادامه داشته است.

عضله از نوع مدرن

از اواسط دهه 90 میلادی دوباره تب خودروهای سریع و قدرتمند در استرالیا داغ شد. این بار اما فورد و هولدن به‌تنهایی در بازار حضور داشتند و خبری از کرایسلر نبود. فورد بر پایه نسل هفتم فالکن نمونه‌های XR8 و XR6 را با پیشرانه‌های 8 و 6 سیلندر روانه بازار کرد. علاوه بر این شرکت مهندسی تیکفورد توسط این برند خریداری شد تا با استفاده از تجربیات آن، فالکن‌های بهتری برای رقابت با هولدن روانه بازار و پیست شوند. محصول نهایی این همکاری سری TS50 بود که از پیشرانه 5.6 لیتری به قدرت 335 اسب بخار بهره می‌جست. علاوه بر این هولدن نیز برپایه نسل VT کومودور، خودروهای سریعی را تحت برند HSV با استفاده از پیشرانه‌های 350 اسب بخاری 5.7 لیتری شورولت معرفی کرد. رفته رفته رقابت داغ‌تر شد و فورد در نسل‌های بعدی فالکن تحت برند FPV و هولدن نیز با کومودور و مونارو جدید به وادی خودروهای 400 اسب بخاری وارد شدند. نمونه‌های خاص این دو در برخی موارد به قدرت‌های بالای 500 اسب بخار نیز می‌رسند. برای مثال، پیشرانه 7لیتری کوروت Z06 با 505 اسب بخار قدرت توسط هولدن برای ساخت برترین نمونه کومودور مورد استفاده قرار گرفت. علاوه بر رقابت در عرصه سدان‌ها و کوپه‌های سریع، وانت‌های کاربردی متوسط استرالیا یعنی UTE نیز رده جدیدی بودند که استرالیایی‌ها به سمت آن سوق یافتند. در این کلاس نسبتا قدیمی که پدید آمدن آن برگرفته از نیاز کشاورزان استرالیایی برای جابه‌جایی علوفه و بارهای سبک توسط خودرویی بود که بتواند برای استفاده روزمره نیز مناسب باشد، عطش سرعت و قدرت از تشکیل مسابقات داخلی UTE آغاز شد. فورد برپایه فالکن و هولدن نیز برپایه کومودور UTE‌های خود را معرفی کردند و تقریبا همان مشخصات نمونه‌های سدان و کوپه را در آنها به کار گرفتند. حاصل کار پدید آمدن سریع‌ترین و برترین وانت‌بارهای جهان از نظر هندلینگ بود که در جهان بی‌نظیر هستند.