جیمی کارتر
تحريم اقتصادي بيهوده و ناكارا است
در جريان سفرم به كشورهاي هدف، ديدم كه اين استراتژي تا چه حد مي‌تواند با مردم ظالمانه رفتار كند؛ مردمي كه هيچ چيز از اختلافات بين‌المللي نمي‌دانند و رنج مي‌كشند.
در شرايطي كه ما مي‌انديشيم چگونه عليه كره‌شمالي واكنش نشان دهيم، چراكه باور داريم در پشت حمله هكري به سوني‌پيكچرز است، بهترين پيشنهاد اين است كه تحريم‌ها را تشديد كنيم. تحميل تحريم‌هاي اقتصادي بر حكومت‌هاي ناخوشايند در اغلب موارد بيهوده است و مي‌تواند غيرسازنده نيز باشد. در كوبا، جايي كه رسانه‌ها تحت كنترل دولت است، بسياري از مردم معتقدند كه گرفتاري اقتصاديشان به‌دليل اقدامات امريكاست و رهبران كمونيست‌شان درحال حمايت از مردم هستند اما درواقع آنها دارند قدرت خودشان را تقويت مي‌كنند.
من به خانه برادران كاسترو و برخي ديگر از مقام‌هاي ارشد در كوبا رفته‌ام و كاملا مشخص است كه زندگي آنها از تحريم‌ها آسيبي نديده است. اما بسياري از خانواده‌هاي كوبايي از درآمد مناسب، غذاي خوب، تلفن همراه، دسترسي به اينترنت و آزادي‌هاي اوليه برخوردار نيستند، با اين وجود به آموزش و خدمات‌درماني مناسب دسترسي دارند.
آنها همچنين در فضاي منطقه استوايي زندگي مي‌كنند كه خاك حاصلخيزي دارد و برخي از خانواده‌هاي متمول درخت‌هايي دارند كه موز و ساير ميوه‌ها به بار مي‌آورد. علاوه‌بر اين، مردم كوبا سالانه حدود دوميليارد دلار پول از دوستان و بستگان خود در ايالات متحده دريافت مي‌كنند. شرايط در كره‌شمالي ناگوارتر است چراكه هيچ يك از اين مزايا وجود ندارد. تحريم‌هاي امريكا 64سال پيش در آغاز جنگ كره اعمال شد و با جديت اجرا شد تا اقتصاد كره‌شمالي محدود شده و آسيب ببيند.
من در جريان سفرم به پيونگ‌يانگ مذاكراتي طولاني با مقام‌هاي دولتي و رهبران زن قدرتمند داشتم چراكه آنها كنترل مردمي را كه گرسنه بودند، در اختيار داشتند. برنامه جهاني غذاي سازمان ملل تخمين مي‌زند كه روزانه حدود 600گرم غلات براي جيره زنده ماندن نياز است و توزيع اين نوع موادغذايي در كره‌شمالي برخي روزها به 128گرم مي‌رسد. در سال1998 كارمندان كنگره امريكا كه به اين كشور سفر كرده بودند گزارش دادند كه سالانه 300 تا 800هزارتن از گرسنگي در كره‌شمالي جان مي‌دهند. در سال2001 مركز كارتر مراسمي را براي رهبران كشاورزي كره‌شمالي ترتيب داد تا به مكزيك بروند و ياد بگيرند كه چطور مي‌توانند توليد دانه‌هاي بومي خود را افزايش دهند. در اواخر دهه1990 سهم مشاركت امريكا در حبوبات به 695هزارتن افزايش يافت كه اين دوران زماني بود كه سازش موقتي ميان كره‌شمالي و امريكا برقرار شده بود.
با اين وجود، اين مشاركت در دوران رياست‌جمهوري جورج واكر بوش، رييس‌جمهوري سابق امريكا به‌شدت كاهش يافت و نهايتا در دوران رياست‌جمهوري باراك اوباما در 2010 كاملا پايان يافت. من در آن زمان به وزارت خارجه امريكا رفتم و به من گفته شد كه مشكل اصلي اين است كه كره‌شمالي اجازه نمي‌دهد هيچ ناظري همراه كمك‌هاي غذايي اعزام شود. در سال2011 من به همراه مارتي آهتيساري رييس‌جمهوري سابق فنلاند، مري رابينسون رييس‌جمهوري سابق ايرلند و گرو بروندتلند نخست‌وزير سابق نروژ به كره‌شمالي بازگشتم و يك پزشك از سازمان جهاني بهداشت ما را همراهي كرد. ما در ابتدا توقفي در پكن داشتيم و مقام‌هاي برنامه جهاني غذا توضيحاتي ارايه كردند و گفتند كه در كره‌شمالي هيچ نوع نظارتي روي ارسال غذا براي خانواده‌ها وجود ندارد. آنها ما را تا پيونگ‌يانگ همراهي كردند و ما را به مناطق روستايي بردند و در آنجا بسته‌هاي كوچك جيره غذايي ميان خانواده‌ها توزيع مي‌شد. دولت كره‌شمالي متعهد شد كه تمام ارسال غذايي با نظارت ايالات متحده و ساير حاميان انجام شود. من اين را به واشنگتن گزارش كردم و تاكيد كردم كه يك‌سوم كودكان كره‌شمالي از سوءتغذيه رنج مي‌برند و از رشد بازمانده‌اند. ميزان مواد خوراكي دريافتي در آنجا بين 700 تا 1400كالري به ازاي هر فرد است اما در امريكا هر فرد 2000 تا 2500كالري در روز دريافت مي‌كند. دولت ما هيچ اقدامي انجام نمي‌دهد. هيچ بهانه‌يي براي سركوب از سوي حكومت‌هاي ديكتاتوري پذيرفتني نيست اما رفتار خشن تا حدودي به نارضايتي مردمي بستگي دارد. مردم گرسنه بيشتر متمايل هستند كه درخواست رهايي از گرفتاري را داشته باشند، اعتراض كنند و در مقابل تنبيه شده يا اعدام شوند. همانند كوبا، نخبگان سياسي در كره‌شمالي از تحريم‌ها آسيبي نمي‌بينند و تمام تبليغات سياسي اين رهبران، تقصير تمام اين محروميت‌ها را به گردن امريكا مي‌اندازند نه اقدامات خودشان.
هدف اوليه ديكتاتورها اين است كه در قدرت بمانند و ما به آنها كمك مي‌كنيم كه به اين هدف برسند؛ ما اين كار را از طريق تنبيه كساني انجام مي‌دهيم كه هم‌اكنون رنج مي‌كشند و اجازه مي‌دهيم كه رهبرانشان، ناجي آنها شوند. زماني‌كه فشار غيرنظامي روي دولتي لازم شمرده مي‌شود، تحريم‌هاي اقتصادي بايد روي ممنوعيت سفر، توقيف دارايي خارجي و ساير مزيت‌هاي ويژه مقام‌هاي دولتي متمركز شود كه تصميم‌گيرنده هستند؛ نه اينكه اقتصادي را تخريب كنيم كه شرايط زندگي مردم ستمديده را مشخص مي‌كند.»
* ریس جمهور سابق آمریکا
منبع: ايسنا به نقل از واشنگتن‌پست
