نکته اینجاست که مخابرات استان تهران نیز سال گذشته اعلام کرد تعداد محدودی فون واژه ارائه خواهد داد. شماره های 4 و 5 رقمی شبکه هوشمند (IN ) که ظاهرا مشتری چندانی هم نداشت.
داوود زارعیان مدیرکل روابط عمومی مخابرات ایران به خبرنگار تعادل می گوید: این طرح در تلکام سال 92 معرفی شد. ولی به نظرم مشتری چندانی نداشت. یکی از دلایل این موضوع محدود بودن فون واژه های معناداری بود که می شد از ترکیب چند شماره محدود خلق کرد که ان هم به دلیل قیمت غیرمنطقی و ناکارمدی اساسمی ایجاد شده به جای شماره تلفن مورد استقبال قرار نگرفت.
اما، این موجب نشد تا بازار سیمکارت نتواند از اشتیاق برخی ثروتمندان و بازاریان برای داشتن شماره منحصر بفردی که با نام خدشان یا نام تجاری شان یکسان است، بهره برداری نکنند.
در حال حاضر سیمکارت هایی با شماره های کاملا غیر رند! که تنها می توان آنها را با استفاده از واژگان درج شده بر روی صفحه کلید شماره گیری تلفن ها با قیمت هایی بعضا یکصد میلیونی یا کمتر به فروش برسانند، وجود دارند که با وجود این بازهم چندان مورد توجه و استقبال قرار نگرفته است. با این حال هنوز هم سودجویان بازار امیدوارند که بتوانند یک مشترک پولدار برای شماره هایی پیدا کنند که خودشان خلق کرده اند.
آنها خط های تلفن همراهی که شاید قیمتی کمتر از 300 هزار تواممن داشته باشند را با اسامی خاص هماهنگ کرده و با قیمت هایی 50 ، 60 تا 100 میلیون تومانی برای فروش گذاشته اند که اگر در طول یکی از این شماره ها به فروش برسد، می تواند سود قابل توجهی نصیب آنها کند.
یک کارشناس بازار موبایل می گوید: خلاقیت و نوآوری اقتصادی یکی از اصلی ترین ویژگیهای فناوریهای ارتبطاتی است که عمدتا از سوی ارائه دهندگان خدمات یا شرکت های خدمات ارزش افزده ارائه می شود و هدف آن، خلق ثروت از طریق افزایش رضایتمندی و وفاداری مشتریان است. اما شیوه بی قاعده ای که در بازار ایران برای نوآفرینی مورد استفاده قرار میگیرد، بیش از هرچیز به سوء استفاده از کم اطلاعی کاربران شبیه است تا ارائه خدمات خلاقانه ارزش افزوده.
فون واژه
فون واژه (phoneword) که از آن با نامهای مختلفی همچون شماره رند اسمی، رند حروفی، شماره ترکیبی و یا تلواژه هم یاد میشود، یک عنوان تجاری و یکی از راههای بازاریابی است که روز به روز به کاربران آن افزوده میشود. مزیت این سرویس در یادآوری ساده تر کلمات نسبت به اعداد ردر شماره های تلفن است که تعدادی شماره بی معنا هستند.
از طرفی در بسیاری از کشورهای جهان، از جمله در آمریکا، کانادا، اروپا و استرالیا و...، اکثر شرکتهای بزرگ به جای اینکه شماره تلفن خود را با عدد بیان کنند، با حروف و با نام برند خود بیان میکنند تا هیچگاه از خاطر مشتریان فراموش نشود و آنها بتوانند به سریعترین روش ممکن با شرکت ارتباط برقرار کنند.
این نوع شمارهها از روی حروف مندرج بر روی دکمههای شماره گیر تلفن یا موبایل گرفته میشوند و به یادسپاری آنها بسیار راحتتر از به یاد سپردن یک شماره تلفن عددی است.
از طرفی مشکل عمدهای که تا دهههای اخیر وجود داشت، این بود که کشورهای مختلف جهان، استانداردهای متفاوتی برای چنین صفحه کلیدی داشتند و بنابراین یک نام مشخص در کشورهای مختلف معادل شمارههای مختلفی میشد، اما در سالهای اخیر استاندارد بین المللی آن از طرف بسیاری از کشورها مورد قبول واقع شده و تقریبا در همه گوشیهای ثابت و موبایل جهان استاندارد واحدی حاکم شد.
در زمینه تجاری نیز تقریباً اکثر شرکتهای معروف جهان فونواژه دارند و مشتریان آنها به وسیله فونواژه با آنان سریعاً ارتباط برقرار میکنند. در ایران هم، سال گذشته فقط شرکت مخابرات به ارایه این خدمت ارزش افزوده پرداخت که مشتری چنذانی نداشت و احتمالا به همین دلیل هم هیچکدام از اپراتورهای تلفن همراه وارد این بازار نشدند.
کارشناسان می گویند: در ایران حدود 10درصد از مردم با فونواژه آشنا هستند و این موضوع در کنار گرانقیمت بودن و محدود بودن شماره واژه های قابل دریافت یکی از دلایل مهم در کم اقبالی به این پدیده معرفی شده است.