اینستاگرام رتبه 30 جهان را در سایت الکسا از آن خود کرده و یکی از پرطرفدارترین سایتهای آپلود عکس در ایران محسوب می شود که علاوه بر مردم عادی، برخی مقامات ارشد کشور را نیز به خود جذب کرده است.
کارشناسان میگویند؛ این یکی از مهمترین دلایلی است که اینستاگرام و وایبر را از خطر حذف کامل رهانیده و بحث ابهام آمیز فیلترینگ بخشی از محتوای آنها حدود شده که توسط برخی نهادهای حاکمیتی مجرمانه و خلاف قوانین خوانده می شود. با این وجود خیلی ها معتقدند که این کار صرفا به تحمیل هزینه های مختلفی برای دولت و حاکمیت منجر خواهد شد. هزینه هایی از جنس هزینه مالی برای نصی و راه اندازی سیستم فیلترینگ هوشمند و هزینه های دیگری از جنس اعتبار و اعتماد عمومی که گفته می شود فقط دیوار بیاعتمادی بین کاربر و حکومت را بالا می برد و آسیب رساندن به اقتصاد خواهد بود.
برای عبور از فیلترها راهکارهای زیادی از جمله پروکسی یا فیلتر شکن استفاده می شود و بازاری جنبی نیز در حاشیه خود به راه انداخته است که نشان از کاربرد و تقاضای بالاب آن در میان کابران ایرانی دارد.
ضمن ین که گفته می شود؛ پس از فیلتر کردن هر برنامهای کاربران به سراغ برنامه جدیدتری خواهند رفت و این به معنای بی فایده بودن سرمایهگذاری بر روی فیلترینگ فیزیکی است و شاید تنها بتوان به واسطه آموزش و فرهنگسازی جامعه را در برابر تهدیدهایی مقاوم کرد که حاکمیت نگران آنهاست.
چند روز گذشته کارگروه تعیین مصادیق مجرمانه از مهلت دادن دوماهه به وزارت ارتباطات و فنآوری اطلاعات برای کنترل داده ها در اینستاگرام خبر داد تا این وزارتخانه در تعامل با مدیران این شبکه دسترسی امنیتی به اینستاگرام را دریات کرده و به مسدودوسازی اکانت هایی بپردازد که به انتشار محتوای مجرمانه می پردازند.
کاری که به نظر نمی رسد نتایج موفقیت آمیزی به همراه داشته باشد و بدیهی است، این کارگروه پس از پایان ضرب الاعجل تعیین شده، راسا دست به کار مشدودوسازی این شبکه خواهد شد.
حال کاربران ایرانی و محافل رسانه ای و کارشناسی با این پرسش مواجه هستند که اجرای این طرح چگونه ممکن است؟
این به معنی امکان دسترسی به تصاویر بعضا شخصی کاربرانی است که امکان دسترسی به آنها را محدود به خانواده، دوستان و افراد مورد وثوق خود کرده اند.
البته فیلترینگ به اشکال مختلفی در کشورهای دیگر وجود دارد و تنها مساله کاربران ایرانی نیست. در حال حاضر گستردهترین فیلترینگ تارنماهای اینترنتی دنیا مربوط به کشورهای کره شمالی، چین و عربستان است که تنها بخش کوچکی از تارنماهای ملی خود را برای دسترسی عموم فعال کردهاند.