اما این گردهمایی ، فارغ از تمام این مسائل، حاوی یک پیام مهم در بطن خود بود. این که یکدستی و همداستانی اعضای یک صنف، میتواند، تمام اعضای صنف اعم از کوچک و بزرگ را در تعیین سرنوشت صنف دخیل کرده و مدیران و مقامات دولتی را ملزم به پاسخگویی و شفاف سازی در قبال تصمیمات و برنامه هایی کند که به انحصار در بازار منجر خواهد شد.
در واقع حضور مدیران شرکتهای اینترنتی کوچک از سراسر کشور در این گردهمایی و پرسشگری آن ها بود که موجب شد تا شورای رقابت برای دفاع از حقوق صنفی و قانونی آنها اعلام آمادگی کرده و وعده مساعدت بدهد و رگولاتوری را نیز به تجدید نظر درباره این تصمیم وادارد.
ه بیان ساده تر، اگر پیگیریهای مصرانه انجمن شرکت های اینترنتی و اعضای فعال و پویای آن نبود، بعید به نظر می رسد که رگولاتور طرح خود را به شور میگذاشت و شخص وزیر اشتغال را خط قرمز این طرح اعلام می کرد. چرا که براساس یک قانون نانوشته ؛ سکوت و انفعال صنف در برابر چنین مسائلی، به معنای رضایت آنها تلقی میشد.
در واقع این سطح پویایی صنفی، یک پیام واضح برای نهادهای دولتی مسئول و تصمیم گیر دارد. این که؛ به صرف کوچک بودن و آسیب پذیر بودن اعضای یک صنف نمی توان با دیده اغماض به سرنوشت و آینده آنها نگاه کرد و برای حیات اقتصادی شان نسخه پیچید!...