جنگ علیه فقرا کانون بحران سیاسی در آمریکا

بسیاری علت شکل گیری جنبش تی پارتی را حول مشکلات مربوط به کسری بودجه می دانند. اما این یک توهم محض است. مثلاً به اظهارات ریک سانتلی در تلویزیون CNBC توجه کنید که ابداً نشانی از موضوع کسری بودجه در آن نمی یابید، نوشته های راش لیمبو و دیگر افراد دست راستی نیز از همین جنس است. هیچ حرفی از مسئولیت مالی در میان نیست، همه ی مباحث حول این می چرخند که چرا دولت به افراد تنبل و ناشایست جایزه می دهد!

 پل کروگمن، پروفسور اقتصاد در دانشگاه پرینستون و برنده ی جایزه ی نوبل 2008 در مقاله ای که در شماره ی یکم نوامبر نیویورک تایمز نوشته است، موضوع مرکزی بحران سیاسی کنونی میان جمهوری خواهان و دموکرات ها را با ذکر شواهدی از رویکرد جمهوری خواهان به برنامه ی مراقبت بهداشتی ((Medicaid، «جنگ علیه فقرا» توصیف کرده است. رئوس کلی این مقاله را در زیر آورده ایم:

جان کسیچ، فرماندار جمهوری خواه اوهایو، برنامه ی مراقبت بهداشتی (Medicaid) را که بخش مهمی از قانون خدمات درمانی اوباماست، تعطیل کرده است. وی سپس در مقام دفاع از این عمل خود برآمده و اظهار کرده است که نگران جنگ علیه فقراست زیرا چنین برنامه هایی فقرا را تنبل بارمی آورند!

البته آقای کسیچ اولین فردی نیست که از میان جمهوری خواهان چننی اظهارنظری می کند اما همین خود به روشنی درجه ی مخالفت شدید جمهوری خواهان را نسبت به این گونه برنامه ها نشان می دهد به نحوی که برای مقابله با این موضوع از هیچ تلاشی کوتاه نمی آیند.

پیش از آن که به چرایی این موضع جمهوری خواهان بپردازیم اجازه بدهید کمی درباره ی تی پارتی (Tea Party) بنویسیم. بسیاری علت شکل گیری جنبش تی پارتی را حول مشکلات مربوط به کسری بودجه می دانند. اما این یک توهم محض است. مثلاً به اظهارات ریک سانتلی در تلویزیون CNBC توجه کنید که ابداً نشانی از موضوع کسری بودجه در آن نمی یابید بلکه تماماً در این باره روده درازی می کند که چرا دولت به «بازندگان» کمک می کند تا منازل شان توقیف نشود. نوشته های راش لیمبو و دیگر افراد دست راستی نیز از همین جنس است. هیچ حرفی از مسئولیت مالی در میان نیست، همه ی مباحث حول این می چرخند که چرا دولت به افراد تنبل و ناشایست جایزه می دهد!

رهبران جمهوری خواه نیز همین گونه فکر می کنند گرچه ممکن است لحن شان را کمی تعدیل کنند. پل رایان، رئیس کمیته بودجه مجلس نمایندگان، «شبکه ی سلامت» را گهواره ی خوشخوابی خواند که افراد توانمند را به تنبلی و شکوه عادت می دهد. برنامه های پیشنهادی وی شامل قطع بی رحمانه ی برنامه های شبکه سلامت همچون بن های غذا و Medicaid بوده است.

اوج این خصومت با فقرا عدم مشارکت بسیاری از ایالت ها در گسترش برنامه ی Medicaid بوده است. با گسترش این برنامه پول خوبی وارد بیمارستان ها و اقتصاد محلی می شود اما ایالت هایی که تحت کنترل جمهوری خواهان هستند ترجیح می دهند به بهای گزافی جلوی این طرح را بگیرند و اطمینان حاصل کنند که هیچ کمکی به فقرا نخواهد رسید.

جمهوری خواهان همیشه این گونه نبوده اند. در سال 1936 هنگامی که آلف لاندون از سوی آنان نامزد ریاست جمهوری شد با شکایت از کسادی اقتصاد و تاثیر آن بر فقرا خواهان حل هر دو موضوع بود و اعلام کرد که مراقبت از فقرا امری طبیعی برای دولت است. اما آیا یک جمهوری خواه امروزی هرگز چنین ادبیاتی را به کلام خود راه می دهد؟

دلیل این تغییر چیست؟ یک دلیل عمده که دانیل لیتل جامعه شناس به خوبی تشریح کرده، ایدئولوژی بازار است. ایدئولوژی بازار همیشه حق را به خود می دهد و می گوید کسانی که زیر چرخ های آن له شده اند تقصیر خودشان بوده است.

دلیل دوم که باز هم آقای لیتل به خوبی روشن کرده است مسئله نژاد است. در تحقیقی که توسط پایگاه سنجش افکار عمومی Democracy Corps صورت گرفته است، هواداران جمهوری خواهان کاملاً از این نکته آگاه اند که عمدتاً به نژاد سفید تعلق دارند و خیری در این برنامه ها برای آنان وجود ندارد.

مسلماً این جنگی است علیه فقرا که با وخیم تر شدن اوضاع اقتصادی بدتر نیز می شود. این جنگ محور اصلی سیاست در آمریکای امروز است.