کروگمن: آرماگدونی در کار نیست

خبراقتصادی:پروفسور اقتصاد دانشگاه پرینستون و برنده ی نوبل اقتصاد 2008، درباره ی آن چه وی «گرایش به آخرالزمان گرایی درباره ی بحران بدهی های آمریکا» خواند، انتقاد کرده است.

پل کروگمن در یادداشتی که روز 25 اکتبر در روزنامه ی نیویورک تایمز به نام «اعتیاد به آخرالزمان گرایی» منتشر کرده، استدلال می کند که آرماگدون بحران بدهی ها در کار نخواهد بود.

وی یادداشت اش را با این جمله آغاز می کند: زمانی بود که اگر کسی مدام از قریب الوقوع بودن امور خبر می داد برچسب «خل وضع» می خورد اما این روزها همه ی کسانی که خود را عاقل می دانند پیوسته از فرارسیدن یک فاجعه خبر می دهند به نحوی که هر کسی ناچار است کم و بیش به این موضوع اذعان کند.

کروگمن در ادامه، چنین رویکردی را یک امر موهوم می داند که اساسی در واقعیت ندارد. وی با اشاره به سابقه ی سه ساله ی بحث ها درباره ی «بحران قریب الوقوع» می گوید چنین چیزی رخ نخواهد داد زیرا آمریکا ارز خود را  دارد و با این ارز هم استقراض می کند.

 در ادامه، این استاد دانشگاه از استنلی دراکنمیلر، سرمایه گذار میلیاردر، و سازمان « بحران بدهی را حل کنید (Fix The Debt)» نیز برای رواج این ایده به شدت انتقاد می کند. وی می افزاید: این ها در هر اقدامی که می کنند در پی این اند که یا برنامه های استحقاقی را قطع کنند و یا به جای بحث درباره ی مسایل واقعی حل نشده ی ناشی از بحران بودجه، مدام با صحبت از آرماگدون به اهداف خود برسند.

کروگمن دو ویژگی برای حاملان این رویکرد ذکر می کند: اول این که، این ها علی رغم اشتباه از آب درآمدن پیش بینی هاشان هرگز اصول خود را بازبینی نمی کنند و دیگر آن که، هیچ کس در این کمپ نکوشیده است توضیح دهد که جنس این فاجعه ای که قرار است از راه برسد چه خواهد بود.

 

 

وی با کنایه به آلن گرینسپن، رئیس فدرال رزرو پیش از تصدی برنانکی، می گوید که چندین سال است کسانی مدام می گفته اند که بحران نهایی نزدیک است و هنوز هم محتوای نظرت شان همان است که در ابتدا می گفتند.

کروگمن می افزاید: اخیراً مقاله ی گرینسپن منتشره در سال 2010 توسط وال استریت ژورنال را خواندم که خبر از افزایش نرخ بهره  و تورم در صورت عدم تعیین تکلیف قطعی با کسری بودجه می داد. جالب این است که وی در پاسخ به سوالی درباره ی وضعیت نرخ بهره و تورم می گوید «هم اکنون هم نشانه های نارضایتی دیده می شود و به زودی این وضع دوام نخواهد آورد» اما سه سال از نشر این مقاله می گذرد و اتفاقی نیفتاده است. آیا اکنون نظر گرینسپن عوض شده است؟ هرگز! وی در کتاب جدید و بسیار بدش می گوید «کسری نامحدود بزرگ ترین مشکل اقتصاد داخلی ماست»

برنده ی نوبل اقتصاد در پایان به تجربه ی ژاپن در برخورد با این مسئله ی مشابه اشاره می کند و می گوید پیش بینی ها برای افزایش نرخ بهره و تورم و هراس از نخریدن اوراق قرضه توسط بانک داران آسیایی غیرواقعی است: نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی ژاپن بسیار بالاتر از ایالات متحده است، با این حال شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن، با کاهش ارزش پول ملی هراس از کاهش اعتماد را به خوبی مدیریت کرده است. نرخ بهره در آن جا هنوز پایین است زیرا مردم فکر می کنند بانک ژاپن، آن را پایین نگه می دارد. کاهش ارزش ین، موجب رونق صادرات این کشور شده است.

وی یادداشت خود را با این جملات به اتمام می رساند: با این حساب، ما چرا باید از آرماگدون بحران بدهی بترسیم؟ از جماعت باورمند به آرماگدون هیچ کس پاسخی به این پرسش نداده است. اگر احیاناً به کسی برخوردید که هنوز خبر از فاجعه ای قریب الوقوع می دهد، نیازی نیست بترسید. هر آن چه این جماعت تاکنون گفته اند، اشتباه از آب درآمده است.