مجسمه های خنده در پارک های تهران + عکس

خبراقتصادی - محسن شمشیری: شما هم می توانید از طبعیت لذت ببرید و لبخند بزنید. اما حافظ محیط زیست و آب و فضای سبز زندگی باشیم. آب را گل نکنیم و فضای اطراف خود را با زباله و پلاستیک و... نازیبا نکنیم. با وجود نعمت بارندگی خوب امسال که هنوز رودخانه ها  را رونق بخشیده و پر آب کرده است و همه جا سبزه و تازگی و آب، روح ما را شاد می کند، اما مشاهده بطری های پلاستیک و زباله های دیگر، دل هر رهگذری را در پارک ها، بوستان ها، جنگل و کوه و.... به درد می آورد.
این بطری ها از کجا پیدا شد. این همه پلاستیک! آیا بطری های شیشه ای و ظرف های چینی وسفالی و بلوری بهتر نبودند؟ چه حسنی دارد که یک لیوان آب می خوریم و لحظه ای بعد یک بطری زباله از خود برجای می گذاریم؟ در سال های آینده به کجا خواهیم رفت؟ اگر به همین شکل لایه نازک خاک را که برای فضای سبز  و کشاورزی و گل و گیاه مناسب است، نابود کنیم، پس از آن تکلیف این همه جمعیت روبه رشد چه خواهد شد؟
اگر ما فکر نکنیم چه کسی به جای ما فکر خواهد کرد؟ چه کسی مسوول است و چه کسی به فرزندان و نوه های ما، عامل این همه کوتاهی و تخریب محیط زیست را معرفی می کند؟
جز ما که هر روز بطری های پلاستیکی و ظرف وظروف پلاستیکی دور می ریزیم چه کسی مسوول است. چه راهکاری می تواند استاندارد زندگی و بهداشت را بهتر کند اما از پلاستیک بهره نگیرد و زباله تولید نکند؟ مگر در گذشته بهداشت رعایت نمی شد؟ زمانی که نوشابه ها در بطری شیشه ای بود و ماست را با کاسه و قابلمه به خانه می آوردیم و در کاسه های سفالی می ریختیم و... بهداشت رعایت نمی شد؟!.....
به راستی چه راه حلی برای جمع آوری این زباله ها داریم اگر هر کدام به اندازه سهم خود، زباله را در محیط رها نکنیم  محیط دلپذیری را خواهیم ساخت.
واقفین خیراندیش در وقف اموال خود به حمایت از محیط زیست بیایند، متولیان مراکز مذهبی مانند امامزاده ها، مساجد و....، هیات امنای فضاهای سبز و مراکز تفریحی، شهرداری ها و.... باید به اندازه حدود اختیارات و وظایف خود، برنامه ای برای جمع آوری زباله ها داشته باشند. باید بخشی از بودجه پارک ها، درآمد رستوران ها در کوه ومراکز تفریحی، بخشی از واریزی زائرین امامزاده ها و مراکز تفریحی و... را به طور مستقیم در بخش جمع آوری زباله اختصاص دهیم و هر کس که در این مهم به ما کمک می کند را تشویق کنیم.
ایران به وسعت مراکز گردشگری و دیدنی خود و با این همه ظرفیت تاریخی و تفریحی و نعمت خدادادی، منتظر دست های پرمهر 75 میلیون ایرانی است تا جنگل ها، فضای سبز، محیط زیست و پارک ها و مراکز تفریحی را زیبا سازیم....

این همه زیبایی خدادادی و طبعیت پر مهر، را باید با کارهای خدا پسندانه و انسان دوستانه وطبیعت دوستانه،  حفظ کنیم و شکر نعمت کنیم تا نعمت ها افزون شود.

به فریاد محیط زیست گوش دهیم به باغ ها و هوای به تنگ آمده از رفتار انسان امروز توجه کنیم، شهر تهران وشهرهای بزرگ به خاطر تخریب باغ ها و مراتع و جنگل ها، به تنگ آمده اند و عصبانی هستند. باغ های شمال تهران تخریب شده و جای آن را سیمان و آهن و برج های نازیبا گرفته است و ما تصور می کنیم که سمبل تمدن و تجدد و مدرنیته است . اما تعداد بیشمار خودروها در کوچه ها و خیابان ها، اجازه مشاهده گل و گیاه و آب و درخت را به ما نمی دهد.
سمبل پیشرفت و توسعه، تنها ساختمان ها و آسفالت و آهن و بتن نیست. با آسفالت کردن خاک و درخت و فضای سبز، تنها جاده را برای عبور خودروهای بیشتر، تولید زباله و دود و  آلودگی بیشتر هوا و کم شدن تعداد درختان و گل ها و آلوده کردن آب وجوی ورودخانه آماده کرده ایم.