دختران نقره ای فوتسال از آرزوهای طلایی‌شان گفتند+تصاویر

خبراقتصادی:می گویند معروف شده ایم و دیگر مردم ما را می شناسند. می گویند همدل بودیم که برای قهرمانی در آسیا بجنگیم اما با بدشانسی مدال نقره نگرفتیم. می گویند وقتی نگذاشتند در مستطیل سبز به خاطر حجاب مسابقه دهند فکر کردند دیگر همه چیز تمام شد اما حالا که نایب قهرمان آسیا شده اند می خواهند در دنیا جزء چهار تیم برتر باشند. این حرف ها را "فرشته کریمی" و "‌ نسیمه غلامی" دو ملی پوش فوتسال ایران در خبرگزاری ایسنا می گویند. آن ها درباره خودشان،‌ زندگی ورزشی و آن چه که پیش رو دارند با ما به گفت وگو نشستند که در ادامه می خوانید:

ابتدا از خودتان بگویید که چند سال دارید و از چه زمانی فوتسال بازی می کنید؟

نسیمه غلامی:‌ متولد 27 تیر 1364 در تهران هستم و از سال 85 فوتبال بازی می کنم. زمانی که تیم ملی فوتسال تشکیل شد به این تیم دعوت شدم و چند سالی است که عضو تیم باشگاه صنعت نفت آبادان هستم. ترجیحم این است که فوتسال را ادامه دهم هر چند در مقاطع مختلف مانند بازی های مقدماتی آسیا به تیم ملی فوتبال هم دعوت شدم.

فرشته کریمی: من در 17 بهمن سال 1367 در نازی آباد تهران به دنیا آمدم و هنوز هم در این محل زندگی می کنم. از سال 84 فوتبال را شروع کردم و ابتدا هم عضو تیم ملی فوتبال بودم . فوتبال باشگاهی را با خانم مظفر شروع کردم و همه سابقه بازیکن بودم در کنار خانم مظفر به عنوان مربی بوده است. البته اولین مربی ام مینا ترحمی است که در اصل والیبالیست بود و از طریق او با خانم مظفر آشنا شدم.

- چطور با فوتبال آشنا شدید ؟ خانواده ورزشکاری داشتید؟

نسیمه غلامی: کوچکتر که بودم با برادر وپدرم فوتبال بازی می کردم و پدرم وقتی دید که استعداد فوتبال دارم ،‌حمایتم کرد و فوتبال را به من یاد داد. خاطرم هست یک تابستان در باشگاه ثبت نام کردم تا فوتبال بازی کنم.

فرشته کریمی : من فوتبال را از همان مدرسه شروع کردم و در مسابقات کشوری آموزش و پرورش بود که نماینده فدراسیون شناسایی ام کرد. ایران قرار بود، در سال 84 در مسابقات غرب آسیا، تیم فوتبال بانوان داشته باشد به همین دلیل نفرات خط خورده تیم ملی فوتسال را به تیم ملی فوتبال می بردند. در آن زمان من جدای از فوتسال ، به تیم ملی فوتبال دعوت شدم . از سال 87 هم به تیم ملی فوتسال عضو تیم ملی فوتسال هستم. علاقه خودم فوتبال است اما قهرمانی در مسابقات آسیا انگیزه حضورم در این رشته بود حالا هم که مدال گرفته ایم دوست ندارم از فوتسال بروم.

شما بر خلاف سایر فوتسالیست ها ابتدا از فوتبال شروع کردید در حالی که قدمت فوتسال بانوان در ایران بیشتر از فوتبال است و در مقاطعی هم به فوتبال برگشتید این رفت و آمدها برایتان سخت نیست؟

نسیمه غلامی: چرا من با این موضوع مشکل دارم .آخرین باری که فوتبال بازی کردم مربوط به مسابقات مقدماتی جام جهانی بود. در آن زمان چون ماه ها در اردوی فوتسال بودم و حدود دوسال پایم به توپ فوتبال نخورده بود وقتی در ترکیب تیم ملی قرار گرفتم باید کجای زمین بایستم و کمی طول کشید تا خود را پیدا کنم.

گفتید که خانوادهایتان حامی شما بودند آیا مواقعی پیش می آمد که آن ها نگرانتان بشوند و از شما بخواهند که دیگر فوتسال بازی نکنید؟

نسیمه غلامی : خوشبختانه پدر و مادرم حمایتم می کنند به خصوص مادرم. او دوست دارد بازی کنم و در مسابقه گل بزنم گاهی اوقات که می گویم دیگر نمی خواهم فوتبال بازی کنم ،می نشیند و گریه می کند و می گوید که نه تو باید بازی کنی . امسال هم مادرم گفته بود اگر خانم گل شوی برایم گوشی "آی فون" می گیرم . من هم تلاش زیادی کردم اما با سه گل کمتر نتوانستم بهترین گلزن شوم چون چهار تیم حاضر نشدند جلوی پرسپولیس بازی کنند. مادرم آنقدر نگرانم است به مسابقه برسم که یک بار پایم پیچ خورد و به جای آن که پیش پزشک بروم مادرم می گفت بیا خودم پایت را دوروزه خوب کنم که بتوانی بازی کنی ! (با خنده) مادرم نگران بود که به بازی نرسم.

فرشته کریمی: وضعیت من با نسیمه کمی متفاوت است. ابتدا که فوتبال بازی می کردم ، پدرم مخالف بود و می گفت که" دختر را چه به فوتبال!‌ اگر می خواهی ورزش کنی به رشته دیگری برو ". اما من بسیار به فوتبال علاقمند بودم حتی مادرم می گوید که وقتی کودک بودم پیش من یک توپ و عروسک می گذاشتند، هیچ کاری به عروسک نداشتم و سراغ توپ می رفتم. عمویم که یک باشگاه ورزشی داشت توانست پدرم را راضی کند تا فوتبال بازی کنم. خاطرم هست مادرم آن اوایل زیاد می آمد و بازی را می دید اما وقتی می دید در زمان بازی مصدوم می شوم، می گفت فشارش بالا و پایین می رود و نمی تواند بازی ها را تماشا کند. مادرم حتی اگر بازیکن دیگری مصدوم می شد باز هم ناراحت می شد به همین دلیل دیگر به تماشای بازی هایم نیامد.

یک خاطره ای از مادرم دارم که دوست دارم بگویم در دوران راهنمایی، دوومیدانی کار می کردم یادم است که در مسابقه ای و در ماده های پرش ارتفاع و پرش طول نفر اول شدم و دو مدال گرفتم. یک ورزشکار کوچکتر از من بود که برنده نشد و بخاطر این که مدال نگرفته بود گریه می کرد. مادرم یکی از مدال هایم را برداشت و به این ورزشکار داد و گفت یکی برای تو و یکی برای او. راستش در خانواده ام ورزشکار حرفه ای نداشتیم اما آن ها بسیار حمایتم کردند به خصوص پدرم از لحاظ اخلاقی کمکم کرد که بتوانم به کوچکتر و بزرگتر از خودم در محیط ورزش احترام بگذارم. من ارتباط بسیار نزدیکی با پدرم دارم و با او مشورت می کنم.

گفتید که علاقه زیادی به فوتبال داشتید معمولا یکی از مکان هایی که پسرها فوتبال بازی می کنند مدرسه است، اما در مدارس دخترانه چطور فوتبال بازی می کردید ؟

نسیمه غلامی: هیچ کدام از دوستانم فوتبالی نبودند و می گفتند که چطور فوتبال بازی می کنم، می گفتند دختر را چه به فوتبال. بیشتر با برادر و پدرم بازی می کردم و هیچ دوستی در مدرسه نبود که با من فوتبال بازی کند.

فرشته کریمی: من همیشه یک توپ فوتبال همراهم بود و در هر فرصتی با توپم بازی می کردم. در مدرسه با خودم بازی می‌کردم، روپایی می‌زدم به دیوار شوت می‌زدم توپ به خودم بر می‌گشت! کادر مدرسه از علاقه ام به فوتبال باخبر بودند حتی وقتی زنگ ورزش نبود اگر معلم کلاسم نمی آمد،اجازه داشتم که سر زنگ ورزش کلاس های دیگربروم و فوتبال بازی کنم. مسوولان مدرسه همیشه حمایتم می کردند من آنقدر که شیشه و مهتابی مدرسه را می شکستم، هر روز پدرم به مدرسه می آمد تا هزینه این خسارت ها را پرداخت کند! در آن زمان یکی از همکلاسی هایم به نام "فریبا رزقانی" مثل من فوتبال بازی می کرد و حتی دوره ای عضو تیم ملی بازی بود اما نمی دانم چرا از فوتبال کنار رفت.

فرشته کریمی

خانم غلامی عنوان کردید که گاهی دوستانت می گفتند فوتبال رشته دخترانه ای نیست، چنین حرفهایی باعث نمی شد که شما بی انگیزه شوید؟

نسیمه غلامی: اتفاقا این انگیزه ای بود تا فوتبال را ادامه دهم و ثابت کنم که تنها پسرها نیستند که می توانند فوتبال بازی کنند.

درزندگی شخصیتان چقدر فضای شما با دنیای دخترهایی که فوتبال بازی نمی کنند و شاید زندگی معمولی دارند، نزدیک است؟

فرشته کریمی: ما تنها در محیط ورزش کمی متفاوت هستیم اما در فضای غیر ورزشی مثل سایر دخترها هستیم و لباس و رفتار معمولی داریم. اگر ما را در محیطی غیر از ورزش ببینید حتما ما را نمی شناسید. وقتی ما را در جمع خانوادگی یا مهمانی می بینند باورشان نمی شود و می گویند واقعا شما فوتبال بازی می کنید؟ ما اگر در محیط ورزشی بخواهیم مانند خانم ها برخورد کنیم نمی توانیم به جایی برسیم.

تا حالا پیش آمده به شما بگویند چقدر خشن هستید؟

فرشته کریمی : همه رشته های ورزشی مصدومیت ها و خشن بودن خودش را دارد. فوتبال اگر خشن است بیشتر بر سر توپ است و جزو ویژگی این رشته است. البته خشن بودن ما در فوتبال به اندازه مردان نیست و به اندازه خودمان در فوتبال محکم بازی می کنیم.

فوتبال از نظر شخصیتی تاثیری بر روی شما داشت؟

فرشته کریمی: من در محله ای زندگی می کنم که قدیمی است. باورتان نمی شود آن شبی که برگشتم تمام در و همسایه و دوستان برایم پلاکارد تبریک زده بودند. این موضوع به خاطرفوتبال بود و احساس خوبی به من می داد. این که وقتی از کوچه مان رد می شوم خیلی ها حالم را می پرسند و فامیل هم تلفنی زنگ می زنند و تبریک می گویند. چنین برخوردهایی باعث می شود که احساس کنم که دیده شدیم و همه زحمت هایمان به جایی رسیده است و جای خوشحالی دارد.

فرشته کریمی را به عنوان علی کریمی تیم بانوان می شناسند ، این عنوان برایت خوشایند است؟

فرشته کریمی: من یک پرسپولیسی هستم و دوست داشتم که بازی ام واقعا مثل علی کریمی بود. علی کریمی بازیکن بسیار بزرگی است و این که در فوتبال بانوان به من علی کریمی می گویند احساس خوبی به من می دهد اما فکر می کنم بخاطر تشابه اسمی است.

در جمع خودتان، تا حالا شده بر روی هم اسم بازیکنان مطرح دنیا را بگذارید؟

نسیمه غلامی ( با خنده) : بچه ها به من می گفتند "مسی" و به سهیلا محمودی می گفتند "کریستیانو رونالدو"!

نسیمه غلامی

فرشته : بیشتر این اسم گذاری ها برای شوخی و خنده است و برای این که روحیه بگیریم این حرف ها را می زنیم.

کمی به گذشته برگردیم، شما هم روزهای تلخ فوتبال و هم روزهای خوش بانوان را دیده اید، کمی درباره این روزها صحبت کنید

فرشته کریمی: ما برای رسیدن به این موفقیت حدود سه سال بود که استارت قهرمانی در آسیا را زده بودیم و از زمان آقای ژوراندیرو بود که جا دارد از او تشکر کنیم. خودش نیست اما امیدوارم فدراسیون بداند که چنین مربی برای ایران کار کرد و سیستم بدنی ما را متحول کرد در زمان خانم مظفر هم، در دو تورنمنت روسیه و جام جهانی کوچک شرکت کردیم و واقعا این مسابقات برایمان تاثیرگذار بود و جای خوشحالی دارد که این همه تلاش کردیم و زحمت کشیدیم که به این نتیجه برسیم.

اما در مقابل خاطره المپیک برایمان بسیار تلخ بود. خاطرم هست در آن بازی ها وقتی خود را گرم می کردیم که برای بازی به زمین مسابقه بیاییم، گفتند با حجابی که دارید نمی توانید مسابقه دهید. ما حس بسیار عجیبی داشتیم باورکنید حالا هم که این ها را تعریف می کنم باز بغضم می گیرد چون در رختکن که بودیم تمام فکرمان مسابقه بود، من داشتم بند کفشم را محکم می کردم که بروم داخل زمین و خیلی تلخ بود که این اجازه را به ما ندادند. آنقدر با هم هم دل بودیم که هیچ کس به ما نگفت با پرچم دور افتخار بزنیم اما وقتی یکی از بازیکنان پرچم را به دست گرفت، ما هم به خاطر کشورمان و اسم الله که روی پرچم بود با او همراه شدیم و دور افتخار زدیم تا نشان دهیم شخصیت ، اعتقادات و اعتبار کشورمان را تنها به خاطر فوتبال بازی کردن زیر سوال نمی بریم.

وقتی نگذاشتند مسابقه دهیم فکر می کردیم همه چیز تمام شده است. فکر می کردیم وقتی می گویند دیگر نمی توانید بازی کنید، واقعا دیگر نمی گذارند فوتبال بازی کنیم. اما خوشحالم که فدراسیون برای آن که بتوانیم با حجاب بازی کنیم از ما پشتیبانی کرد و زحمت زیادی کشید. خانم شجاعی گفت که مستقیم با بلاتر صحبت کرده است ما هم وقتی این تلاش ها را دیدیم ، تمام نیروی خود را گذاشتیم و خدا را شکر می کنم که به این موفقیت رسیدیم.

ملی پوشان فوتسال بانوان

درباره مسابقات بازی‌های داخل سالن اینچئون صحبت کنید، تماشاگران کره ای طرفدار ایران بودند؟

نسیمه غلامی: کره ای ها شنیده بودند تیم ایران با حجاب کامل بازی می کند و این موضوع برایشان جالب بود به همین دلیل آمده بودند که بازی ما را ببینند. در اولین بازی مقابل مالزی ما را تشویق می کردند، ما هم به آن ها یاد داده بودیم که بگویند "ایران" و اسامی خودمان را برایشان نوشته بودیم. چند شعار هم یادشان داده بودیم که همان‌ها را تکرار می‌کردند.

غیر از ایران، تیم دیگری هم بود که با پوشش اسلامی در این رقابت ها بازی کند؟

نسیمه غلامی : تیمی که مثل ما حجاب داشته باشد در این مسابقات نبود، اما بازیکنان برخی از تیم ها با پوشش بازی می کردند. همه می دانستند که ما با حجاب هستیم حتی داورهای مرد هم از این موضوع مطلع بودند و به اعتقاداتمان احترام می گذاشتند آن ها دستشان را برای دست دادن جلو نمی آوردند و ما از کنارشان با احترام رد می شدیم.

شما با قدرت به فینال رسیدید و تنها یک گل دریافت کردید در حالی که حتی تیم قدرتمند ژاپن هم گل دریافتی اش بیشتر از شما بود، در فینال چه اتفاقی افتاد؟ با این که ابتدا گل برتری را زده بودید چرا نتوانستید پیروزی خود را حفظ کنید؟

فرشته کریمی: فکر می کنم مشکلی که وجود دارد، از لحاظ روانی است. وقتی می دانیم ژاپن تیم بسیار قدرتمند است، فکر این که می توانیم این تیم را شکست دهیم کمی ما را از لحاظ روانی تحت تاثیر قرار می دهد. ما یک نیمه از این تیم جلو بودیم. در بین دو نیمه باید به حفظ نتیجه فکر می کردیم. کار سختی بود که در آن لحظه از لحاظ روانی به همه چیز فکر کنیم. این موضوع از لحاظ روانی باعث شد که کمی بهم بریزیم. اما تیم حریف فقط به دنبال موقعیتی بود که به ما گل بزند و دیگر نگران از دست دادن چیزی نبود به همین دلیل تمرکزش را گذاشت تا از فرصت هایی که داشت استفاده کند و موفق هم شد، در حالی که فرصت هایی که ما داشتیم بیشتر از تیم حریف بود.

دیگر نمی توانیم بگوییم که شما تیم بی تجربه ای بودید و این موضوع باعث شد شکست بخورید با این نظر چقدر موافق هستید؟

فرشته کریمی : ما از لحاظ تجربه چیزی کم نداریم اما از لحاظ روانی بهم ریختیم، اگر یک روانشناس با ما بود، شاید شرایط ما بهتر می شد. البته خانم مظفر از نظر روانی هم با ما کار می کند و ما تمام موفقیت هایی که بدست آوردیم را از چشم خانوم مظفر می بینیم. ولی اگر یک روان شناس با ما بود می توانست بهتر باشد چون هر بازی شرایط خودش را دارد.

همان طور که گفتید ژاپن تیم قدرتمندی بود ، وقتی به فینال رسیدید، اعتقاد قلبی داشتید که ژاپن را شکست می دهید یا این که در بین خودتان فکر می کردید تلاشتان را می کنید اما شاید برنده نشوید؟

نسیمه غلامی: پیش از فینال فکر می کردیم قهرمان می شویم. نه استرس داشتیم نه چیز دیگری . همه ما قبل از بازی با ژاپن می گفتیم که می توانیم و لیاقتش را داریم برنده باشیم و در بازی موقعیت های زیادی داشتیم که تیم مقابل آن فرصت ها را نداشت اما از آن استفاده نکردیم در مقابل ژاپن از فرصت های کم خود استفاده کرد و پیروز شد.

زمانی که یک تیم در مسابقات بین المللی مقامی کسب نکرده به نوعی دارای یک آسودگی خاطر است چون کسی هم انتظار بهترین رتبه را از آن تیم ندارد، اما وقتی مدالی به دست می آید ، انتظارات هم بیشتر می شود، حالا فوتسال بانوان مدال نقره مسابقات داخل سالن قهرمانی آسیا را دارد و حالا انتظار می رود که در دوره های بعد این تیم نتیجه بهتری بگیرد.

نسیمه غلامی : دقیقا، مردم طور دیگری ما را نگاه می کنند و همه انتظار بیشتری از ما دارند. در این مسابقات هم سعی و تلاش ما این بود که بتوانیم مدال طلا بگیریم و حالا هم که جام جهانی کوچک را در پیش داریم می خواهیم جزء چهار تیم برتر باشیم. ما در آسیا حرف اول را می زنیم و دیگر استرسی از این بابت نداریم.

فرشته کریمی

فرشته کریمی: همه یکدل بودیم حتی با کمترین گل به فینال برسیم و زمانی که مدال نقره را گرفتیم می دانستیم که نگه داشتن این مقام حتی از بدست آوردنش بسیار سخت تر است. باید بیشتر از این ها تلاش کنیم تا این مقام را حفظ کنیم چون توقع همه از ما بیشتر شده است و باید به قهرمانی فکر کنیم.

فرشته کریمی، پیش از اعزام به مسابقات دارای مصدومیت بودی، در زمان مسابقه این مصدومیت مشکلی برایت ایجاد نکرد؟

ابتدا اجازه دهید که از کلینیک فدراسیون و کمپ تیم های ملی ، دکتر شهاب، خانلری و آفتابی تشکر کنم چون برایم زحمت زیادی کشیدند تا به این رقابت ها برسم.من هر روز از پنج صبح تا پنج بعدازظهر فیزیوتراپی می کردم تا به این رقابت ها برسم و خوشبختانه این اتفاق افتاد. در این رقابت ها مشکلی از نظر جسمی نداشتم اما از لحاظ روانی کمی اذیت شدم چون به خودم می گفتم نکند، کادرفنی احساس کند هنوز خوب نشدم و برای کمک آنطور که باید به من بازی ندهند.

خانم غلامی شما بهترین گل زن این مسابقات بودید و حتی قرار بود به عنوان بهترین بازیکن معرفی شوید ، آیا فکر می کردید که چنین عملکردی در این مسابقات داشته باشید؟

نسیمه غلامی : قبل از آن که به کره جنوبی بروم از خدا خواسته بودم که گلزنی ام کمکی برای تیم باشد اما فکرش را نمی کردم چهار گل به ثمر برسانم.

بهترین گلی که زدید در کدام بازی بود؟

نسیمه غلامی بهترین گلم را در بازی با ژاپن به ثمر رساندم و آنقدر خوشحال بودم که نمی دانستم چطور باید شادی کنم. وقتی خودم فیلم بازی را دیدم تازه متوجه شدم که چطور بعد از گل شادی کرده ام.

حرف از شادی پس از گل شد، معمولا در فوتبال مردان، هر بازیکنی شیوه خاصی را برای شادی پس از گل دارد، شما هم به شیوه ای خاص پس از گل شادی می کنید ؟

فرشته کریمی: راستش به این که پس از گلزنی چطور شادی کنم فکر کرده ام اما چیزی به ذهنم نمی آید. بیشتر بچه ها پس از گلزنی به آغوش خانم مظفر می روند و تنها یکی دو بازیکن هستند که شیوه خاص خود را پس از زدن گل دارند.

نسیمه غلامی : من بعد از هر گل دوست دارم به سمت خانم مظفر بروم تا از او تشکر کنم.

دوست داشتید همانطور که فوتبال مردان به جام جهانی رفت، وقتی شما هم مدال گرفتید مردم از خوشحالی به خیابان ها می ریختند؟

فرشته کریمی : اتفاقا در کره جنوبی به شوخی می گفتیم که زنگ بزنیم تا همه به خیابان ها بریزند. دوست داشتیم این اتفاق بیفتد.

نسیمه غلامی: فکر می کنم در آینده چنین اتفاقی دور از ذهن نباشد چون تا همین دو سال پیش کسی نمی دانست که فوتسال و فوتبال بانوان وجود دارد اما حالا وقتی از مسابقات آسیایی برگشتیم مردم در فرودگاه به استقبالمان آمدند و مارا به اسم می شناختند و این حس خوبی بود . این اولین بار بود که چنین استقبالی از ما می شد و حتی از ما امضاء هم می خواستند.

نسیمه غلامی

فرشته کریمی: جالب اینجا بود که تیم ملی فوتسال مردان که قهرمان آسیا هم شده بودند در گوشه ای از فرودگاه ایستاده بودند و بیشتر توجه ها به ما بود. زمانی که قرار بود از ما تجلیل شود و گفته می شد که مانند تیم مردان به ما پاداش می دهند، همسایه ها به من می گفتند "فرشته یک وقت پولدار نشوید خانه تان را از این محله ببرید ، تو افتخار محله هستی".

تیم فوتسال بانوان توانست اولین مدال تاریخی ورزش های توپی بانوان در آسیا را به دست آورد، حالا که به این موفقیت رسیده اید فکر می کنید این مسیر را باید چگونه ادامه دهید؟

نسیمه غلامی: این مسابقات برایم تجربه بسیار خوبی بود و واقعا هدفی جز کسب مدال طلا نداشتیم. ما باید دختران طلایی می شدیم اما حالا این مدال نقره هم با ارزش است و فکر می کنم اگراین حمایت ها ادامه پیدا کند، می توانیم در مسابقات جام جهانی کوچک می توانیم جزء 4 تیم برتر باشیم.

فرشته کریمی: اگر حالا هم به این موفقیت رسیدیم. به خاطر حمایت هایی بود که از تیم فوتسال بانوان شد و باید این حمایت ها ادامه یابد تا در آینده هم نتیجه بگیریم.

تاکنون دیداری با آقای کفاشیان داشته اید تا خواسته هایتان را بگویید؟

فرشته کریمی: پیش از اعزام به مسابقات آسیایی، جلسه خصوصی با آقای کفاشیان داشتیم و خواسته های خود را گفتیم. آقای کفاشیان هم قبول کرد که به خواسته هایمان رسیدگی کند و از ما قول گرفت که در فینال مسابقات قهرمانی آسیا باشیم. خوشبختانه توانستیم به قول خود عمل کنیم و به فینال برسیم. آقای کفاشیان هم بازی ما را از نزدیک دید و پس از آن قول داد که به مشکلات ما رسیدگی شود حالا منتظر هستیم این اتفاق بیفتد. اگر به مشکلات ما رسیدگی نشود دوباره پیش کفاشیان می رویم.

بیشترین مشکل بانوان در فوتبال و فوتسال چیست؟

فرشته کریمی: بیشترین مشکل ما مالی است. من بازیکن تیم ملی هستم و این همه مسابقات رفته ام اما وقتی در غرب آسیا قهرمان شدیم هیچ پاداشی به ما ندادند.

وضعیت قراردادهای باشگاهی شما چطور است؟ البته کسی انتظار ندارد رقم قرارداد شما با باشگاهها مانند مردان باشد، اما می خواهیم بدانیم که حداکثر رقم قراردادهایتان چقدر است؟

فرشته کریمی : من 10 میلیون قرارداد با پرسپولیس بستم که 10 درصد برای مالیات و 20 درصد هم برای آن که قهرمان نشدیم از رقم قراردادم کم شد که در مجموع 7 میلیون از پولم باقی ماند، اما حالا که لیگ تمام شده است هنوز 25 درصد از قراردادم را نگرفته‌ام. آقای رویانیان به وعده های خود عمل نکرد و ما هر هفته جلوی باشگاه می رویم که پولمان را بگیریم، اما کسی پاسخی به ما نمی دهد. پیش از آن که کره جنوبی برویم، یک روزگفتند که تا ساعت یک بعداز ظهر باید در دفتر آقای رویانیان باشیم ولی از طرف فدراسیون نگذاشتند که از اردو خارج شویم به همین دلیل این جلسه منتفی شد و پس از آن هم دیگر خبری نشد و نتوانستیم آقای رویانیان را ببینیم. یکبارهم به جلوی باشگاه رفتیم که آقایی به نام عاشوری گفت پول به دست باشگاه برسد حتما حسابتان را می دهیم. در مجموع تیم ما 90 میلیون با پرسپولیس قرارداد دارد که 20 درصدش را داده اند. یعنی همگی روی هم تنها 70 میلیون از پرسپولیس طلب داریم. این رقم برابر باشگاهی مانند پرسپولیس بسیار ناچیز است.

نسیمه غلامی: من چند سالی است که در صنعت نفت آبادان هستم و امسال هم 13 میلیون قرارداد بستم که خوشبختانه پول قراردادم را گرفته ام.

وضعیت سالن های باشگاهی برای فوتسال بانوان چطور است؟ مشکلی ندارید؟

- نسیمه غلامی: ما در باشگاه صنعت نفت آبادان تنها یک سالن داریم و امکانات دیگری نیست.به طوری که به این سالن می رویم و تنها یک ساعت تمرین می کنیم و بر می گردیم.

فرشته کریمی: وضعیت سالن در تهران نسبت به سایر استان ها بهتر است، پرسپولیس هم یک سالن از شهرداری گرفته بود که می توانستیم از امکانات مختلف آن استفاده کنیم. اما این که این سالن اختصاصی باشگاه باشد چنین چیزی نبود.

کمی از مشکلات دور شویم، شما فوتبال خارجی را دنبال می کنید؟

نسیمه غلامی: بله، ما هر دو طرفدار بارسلونا هستیم.

تا حالا فکر کرده اید که بعد از پایان دوران قهرمانی در فوتبال خواهید ماند یا خیر؟

نسیمه غلامی : من فوتبال را تا جایی که بتوانم ادامه می دهم و می خواهم قهرمانی آسیا را در فوتسال تجربه کنم. حتی در سطح جهان هم دوست دارم تیم قدرتمندی همچون پرتغال را شکست دهیم و در بین چهار تیم برتر دنیا قرار بگیریم و پس از دوران فوتبالی خود می خواهم حسابدار شوم چون رشته دانشگاهی ام حسابداری است.

فرشته کریمی: تا کنون به رفتن از فوتبال فکر نکرده ام و فکرکردن به این موضوع را برای همان روز گذاشته ام . البته طبیعی است کسی که در ورزش است پس از دوران قهرمانی هم رشته خودش را ادامه می دهد و معمولا پس از دوران بازیگری مربی می شود من هم دوست دارم مربی شوم و در رده پایه فعالیت کنم چون وقتی به فوتبال آمدم 17 سال بیشتر نداشتم آن زمان دوست داشتم از لحاظ فنی با من صحبت کند و خیلی چیزها را یادم بدهد، حالا هم دوست دارم وقتی دوره بازیگری ام تمام شد بتوانم به رده پایه کمک کنم و تجربیاتم را به آن ها منتقل کنم.

هر ورزشکاری جدا از زندگی ورزشی خود، زندگی شخصی هم دارد که معمولا زندگی شخصی در بین بانوان ورزشکار باعث می شود آن ها برای همیشه دوران قهرمانی خود را کنار بگذارند. یکی از این مسائل ازدواج است. آیا شما برای مرحله بعدی زندگی خود تصمیم گیری کرده اید؟

فرشته کریمی: در واقع وقتی وارد این مرحله از زندگی شوم دیگر تنها نیستم و باید با شریک زندگی ام مشورت کنم. آن زمان را گذاشته ام برای همان موقع که در این باره تصمیم گیری کنم. اگر همسرم با ورزشم مشکلی نداشته باشد حتما ورزشم را ادامه می دهم و در غیراینصورت تصمیم دیگری خواهیم گرفت.

نسیمه غلامی: من اگر ازدواج کنم فوتبال را کنار می گذارم و ترجیح می دهم به زندگی شخصی ام برسم.

یعنی از یک مرد انتظار نمی رود که شرایط همسر ورزشکارش را درک کند که شما هر دو تصمیم دارید پس از ازدواج فوتبال را کنار بگذارید؟

نسیمه غلامی : اگر همسرم بخواهد که ادامه دهم این کار را خواهم کرد و گرنه زندگی شخصی ام مهمتر است و از فوتبال کنار می روم.

در آینده اجازه می دهید دخترتان فوتسالیست شود؟

فرشته کریمی: اجازه می دهم ورزشکار شود، اما خودش باید رشته موردنظرش را انتخاب کند.

نسیمه غلامی : در آینده دخترم هر رشته ای که خودش دوست دارد را می تواند ادامه دهد.

شما نسل بعدی تیم ملی را چطور می بینید؟

فرشته کریمی: در فوتسال سه چهار بازیکن هستند که سن و سال کمی دارند و می توانند در آینده نتیجه خوبی در تیم ملی بگیرند اما مشکل اصلی این است که در فوتسال رده بندی وجود ندارد. البته خانوم مظفر قرار است تیم ملی "ب" را هم تشکیل دهد هر چند این تیم هم بیشتر برای پشتیبانی از تیم ملی الف است و نمی تواند به عنوان تیم پایه محسوب شود. یکی از مشکلاتی که در مسیر تشکیل تیم های پایه وجود دارد این است که AFC مسابقاتی را برای رده های پایه فوتسال بانوان ندارد حتی مسابقات باشگاههای آسیا درا ین رشته برگزار نمی شود به همین دلیل تیمی هم در کشور شکل نمی گیرد. زمانی که المپیک زیر 14 سال فوتبال را داریم فدراسیون هم مجبور است تیمی را برای این رده تشکیل دهد.

ملی پوشان فوتسال بانوان

یکی از موضوعاتی که همیشه در ورزش بانوان وجود داشته، کم بودن مربیان با تجربه است، شما که با مربیان مختلفی کار کرده اید ، حضور مربیان داخلی را در ورزش بانوان بهتر می دانید یا مربیان خارجی؟

فرشته کریمی: به نظر من در فوتسال خانم مظفر بسیار خوب است و فکر می کنم که بودنش در تیم واقعا لازم است. وقتی با مربیان خارجی کار می کنیم، آن ها ازلحاظ فرهنگی کمی با ما متفاوت هستند. در فوتبال هم خانم ایراندوست مربی بسیار خوبی بود و زمانی که با پدرش درتیم حضور داشت توانست کمک بسیار خوبی به تیم ملی فوتبال بانوان کند، .فکر می کنم مربی خارجی بودنش برای تیم های بانوان خوب است اما در شرایطی که او یک مربی خارجی خوب باشد نه این که برای کسب تجربه به ایران بیاید.

گفت وگو از الهام یزدی ها – خبرنگار ورزشی ایسنا