دکتر وحید محمودی
اقتصاد ایران در کما به سر می برد
مهم ترین بیماری و اولویت اقتصاد امروز کشور که نه بر کارشناسان و نه بر عموم مردم پوشیده است بحث بیکاری و تورم توامان با آن است. یعنی ما در شرایط رکود تورمی از یکسو گرفتار بیکاری و از سوی دیگر گرفتار تورم و کم رونقی اقتصاد هستیم که اقتصاد کم رونق به تبع خود بیکاری را بوجود می آورد
به نظر من اقتصاد ایران به مثابه بیماری است که دچار ضربه مغزی شده و در کُما به سر می برد و در طول سالیان اخیر مجموعه ای از بیماری ها گریبانگیر آن شده است
اگر با فردی روبرو شویم که دچار بیماری قبلی است پزشک برای وی داروی قلبی تجویز می کند، اگر مشکل ریوی داشته باشد داروی مربوط به ریه تجویز می کند؛ اما اگر بیماری به تمام اعضای بدن سرایت کند درمان مشکل خواهد بود.
شاید ما در بازه های زمانی این فرصت را داشتیم که برخی از بیماری های اقتصاد را درمان کنیم؛ اما به دلالیل عدیده ای این مهم صورت نگرفت تا امروز که اقتصاد کشور دچار مجموعه ای از دردها است
یکی از مشکلات قرار گرفتن در این شرایط این است که تجویز برای این اقتصاد بیمار مشکل است؛ چرا که مجموعه ای از بیماری ها، درمان های متفاوتی را طلب می کند و این درمان ها می تواند آثار جانبی به بار آورد
شاید مهم ترین مسئله امروز ما این است که بتوانیم قدرت تصمیم گیری، تصمیم سازی و نهادسازی اقتصادی را احیاء کنیم و دولت منتخب کسانی را بر مسند امور اقتصادی جامعه بگمارد که این توانایی را داشته باشند که مجموعه ای از این بیماری های را هدف قرار دهند
مهم ترین بیماری و اولویت اقتصاد امروز کشور که نه بر کارشناسان و نه بر عموم مردم پوشیده است بحث بیکاری و تورم توامان با آن است. یعنی ما در شرایط رکود تورمی از یکسو گرفتار بیکاری و از سوی دیگر گرفتار تورم و کم رونقی اقتصاد هستیم که اقتصاد کم رونق به تبع خود بیکاری را بوجود می آورد
امروز بیکاری آشکار و پنهان بر اقتصاد کشور مستولی است و شاید اولویتی که آحاد مردم از دولت آتی انتظار دارند این است که بتواند تدبیری برای بیکاری بیاندیشد و این مهم هنگامی محقق می شود که اعتماد و آرامش به جامعه و اقتصاد بازگردد، رابطه میان دولت و ملت نزدیک شود، توده مردم به حکمرانان اعتماد بیشتری داشته باشند، فضای کسب و کار بهبود پیدا کند، تعاملات بین المللی افزایش پیدا کند و تنش ها از بین برود باور بنده این است که برای درمان این اقتصاد بیمار در وهله اول نباید سراغ اقتصادیون رفت؛ بلکه باید سراغ سیاسیون رفت
بنده به عنوان یک تحصیلکرده اقتصاد در کنار عموم اقتصادیون ملتمسانه از سیاست مداران می خواهیم که سایه سنگین و فربه سیاست را از روی اقتصاد بردارند و اجازه دهند اقتصاد نفس بکشد، اجازه دهند کارکردهای اقتصاد رفاه ایجاد کند یا به عبارتی رفاه اجتماعی از لابه لای کارکردهای اقتصادی بیرون بیاید و فضای سنگین سیاست داخلی و بین المللی را به گونه ای تلطیف کنند که جا برای اصحاب اقتصادی و کارشناسی وجود داشته باشد و آنها بتوانند روی یک پلت فورم اصولی و منطقی ساماندهی اقتصادی انجام دهند
در شرایط کنونی برای متخصصین اقتصاد این پلت فورم مهیا نیست شرط اینکه یک کارشناس اقتصادی بتواند نظر کارشناسی دهد که مثلا سیاست های مالی و پولی چگونه تنظیم شود، یا چگونه قدرت جذب را در اقتصاد ملی افزایش داد یا محیط کسب و کار را بهبود بخشید به مهیا بودن پلت فورم اصلی برمی گردد تا متخصصین اقتصادی و سایر علوم بتوانند به مدد این اقتصاد بیمار آمده و با تجویزهای اصولی آن را درمان کنند
ماهاتیر محمد می گوید برای اقتصاد مالزی کاری نکرد جز اینکه آرامش و ثبات را به جامعه بازگرداند و یک بستری ایجاد کرد که این بستر توام با آرامش، ثبات، همدلی و اعتماد بود به گونه ای که همه اقوام، مذاهب، گروههای اجتماعی و ایالات مختلف دست به دست هم دادند و با همدلی، همکاری و هماهنگی توانستند اقتصاد، زیرساخت ها و جامعه خود را بسازند
امروز این انتظار وجود دارد که دولت جدید با همکاری سایر اجزاء حاکمیت بتواند گام های بلندی در جهت اعتمادسازی بین المللی و حل مشکلات و مسائل بین الملی بردارد و بپذیرد که دنیای سیاست و رقابت دنیای عقلانی و واقعیات است و بر سقف آرمان ها نمی توان دیپلماسی را تنظیم کرد؛ بلکه باید بر مبنای واقعیت، دیپلماسی سیاسی و اقتصادی را تنظیم کرد
اگر قرار است این تمهید اندیشیده شود و به قول آقای روحانی طوری فضا را مهیا کرد که هم چرخ سانتریفیوژ بچرخد و هم چرخ مملکت بچرخد، نیازمند بازنگری در حوزه دیپلماسی و نیازمند ابتکارات جدید در عرصه بین المللی هستیم
اکنون دیپلماسی ما در عرصه بین الملل یک دیپلماسی تدافعی است، یعنی دنیا ما را تحریم می کند و ما برای مقابله با تحریم ها به فکر چاره هستیم و لذا اگر قرار باشد با همین نگاه به تنظیم روابط بین الملل بپردازیم خیلی نباید انتظار تحول جدی در حوزه اقتصادی داشته باشیم
اما اگر مبتکرانه وارد بحث دیپلماسی شویم در آن صورت این انتظار وجود دارد که قاعده بازی را با حفظ منافع ملی تغییر دهیم و شاید لازم باشد در حوزه دیپلماسی و کسب منافع ملی گاها در کنار دشمن هم بنشینیم
لذا اگر این بازنگری ها در حوزه های سیاسی و دیپلماسی صورت بگیرد امکان درمان بیماری های چندگانه اقتصاد ملی وجود دارد
من معتقدم حل مسائل اقتصادی را باید در دالان های سیاست جستجو کرد و این مطالبه ما و خواسته جامعه اقتصادی کشور به نمایندگی مردم از اصحاب سیاست می باشد
استاد دانشگاه و کارشناس مسائل اقتصادی
در این برهه از تاریخ کشورمون سکوت اقتصاددانان باعث نابودی مملکت میشه.
...........
بطوریکه بعد از سی سال میبنیم تمام مسائل حکومتی و روزمره ما بوی سیاست میده از فوتبال و سینما و اقتصاد و نیروهای مسلح گرفته تا برخی از ازدواج ها داره با رنگ و بوی سیاست پیش میره.
...........
کمی در مورد فلسفه وجودی این مسئله بحث کنیم امام (ره ) چه هدفی را از رابطه دیانت و سیاست دنبال می کرده.
نظر شخصی بنده اینه که وقتی مسلمانان سیاست رو با دیانت ادغام کنند دیگه به سرنوشت مردم فلسطین دچار نمیشوند و کمی هوشمندانه تر نسبت به مسائل و وقایع زمونه خودشون عکس العمل نشون میدن و این در واقع بهترین نتیجه ترکیب دیانت با سیاسته.
اما الان باید فضایی بوجود بیاد تا با پرداختن بیشتر به این موضوع مردم هوشمندی لازم رو پیدا کنند تا سایر حوزه ها مثل اقتصاد، ورزش، هنر و ... اینطور آسیب نبینند.
حالا اگه سی سال پیش با افزایش تولید ناخالص ملی شروع میکردیم الان در چه جایگاهی بودیم؟
بنابراین تمامی اقتصاددانان باید بدونند این بهترین فرصت برای ایجاد انقلاب صنعتی در ایرانه و به هیچ وجه نباید سکوت کنند.
حضور پررنگ تر اقتصاددانان در عرصه رسانه ای باعث بهتر شدن معیشت مردم میشه.
قدر این لحظه ها رو بدونین و مردم رو با چرخه اقتصاد سالم مبتنی بر تولید آشناتر بکنید.