کابینه و دولت اعتدال

 

به نظر می‌رسد شعار دولت تدبیر و امید که از سوی آقای حسن روحانی مطرح شد و مردم به آن رای دادند مشابه آن در دولت آیت‌ا...‌ هاشمی وجود داشته است؛ یعنی این موضوع یک امر غیرملموسی نیست، یادمان می‌آید که در دولت آقای ‌هاشمی از هر دو جناح سیاسی استفاده می‌شد. بنابراین دولت اعتدال موضوعی جدید و بی‌سابقه و تجربه‌نشده‌ای نیست و قبلا تجربه شده است. این تجربه موفقیت‌هایی را هم به دنبال داشته و مشکلاتی از مشکلات کشور را هم حل کرده است. وقتی صحبت از دولت تدبیر و امید می‌شود معنایی که به ذهن می‌آید این است که دولتی روی کار خواهد آمد که عینک جناحی را برمی‌دارد و عینک مدیریت و اجرایی می‌زند؛ به جای اظهارنظرهای غیرمنطقی اظهارنظرهای کارشناسی می‌کند؛ به جای تصمیم‌های ناپخته تصمیم‌های دقیق و عمیق می‌گیرد؛ از افراط و تفریط پرهیز می‌کند؛ برای مدیریت کشور از افرادی استفاده می‌کند که علاوه بر ویژگی‌های گذشته دارای رفتاری باشند که از عقول دیگران و خردجمعی استفاده می‌کند. یعنی اولویت اول مشکلات مردم و کشور است نه حزب و جناحی خاص. این افکار فقط و فقط به حل مشکل مردم می‌اندیشند و اعتقادشان بر این است که اگر مردم در رفاه و آسایش باشند نظام تقویت خواهد شد و کشور از خطرات احتمالی نجات پیدا خواهد کرد و می‌تواند این کشور برای جامعه اسلامی حکومت نمونه‌ای باشد. بنابراین نگاه اعتدال، جناحی و محدود نیست؛ نگاهی است با استفاده از همه توانمندی‌ها، پتانسیل‌ها و در نهایت بهره‌مندی از خرد جمعی و استفاده از کار کارشناسی عمیق و دقیق؛ در چنین شرایطی کشور خواهد توانست به پیروزی‌های بزرگی دست یابد. موضوع بعدی سهم‌خواهی است که این روزها به نظر می‌رسد بخشی از اصولگرایان با مطرح کردن برخی حرف‌ها از دولت اعتدال مدنظر قرار داده‌اند. خود آقای روحانی خوشبختانه در ایام قبل از انتخابات و مناظرات اعلام کردند به من نگویید دارای دولت ائتلافی باشم بلکه من دولت فراجناحی خواهم داشت؛ بعد از انتخابات هم گفتند که من وامدار هیچ جناحی نیستم. بنابراین چه افرادی که در ستاد بودند و چه افرادی مانند آقای ‌هاشمی که با بیانیه‌ها مردم را دعوت کردند به شرکت در انتخابات و رای به حسن روحانی آنها هیچ سهمی برای خودشان قائل نیستند، چه برسد به افرادی که در ستادهای دیگر بودند و تمام تلاششان را کردند که کاندیدای مورد نظرشان رای بیاورد. اگر چنین افرادی ادعای سهم خواهد کنند نوعی بی‌انصافی است. به جای سهم خواهی هر گروهی که سهمی می‌خواهد بیاید برای رفع مشکلات کشور برنامه ارائه دهد، اگر دلسوز ملت هستند مثلا بگویند نقدینگی که در ظرف 8 سال گذشته 6 برابر شده است چگونه مهار شود. این خدمت است به کشور نه اینکه دنبال ریاست بروند. مقام و قدرت رفتنی است باید کمر همت را بست و پاشنه‌های خدمت را کشید نه اینکه در انتظار سهم بود.

 نماینده سابق مجلس