موسی‌الرضا ثروتی
تحریم‌های یکجانبه خطری برای صلح
ما از یک‌سو باید این تحریم و تهدیدها را به فرصت تبدیل کنیم و از آن استفاده بهینه ببریم و از سوی دیگر راه‌هایی در پیش بگیریم که یا شدت این تحریم‌ها کاسته شود یا به کلی از بین برود.
بی‌شک روابط تجاری – اقتصادی میان کشورها و بلوک‌های جغرافیایی جهانی یکی از عوامل ثبات و صلح پایدار است. به بیان بهتر هرگاه کشورهای جهان، اعم از کشورهای آسیایی، اروپایی و آمریکایی با یکدیگر روابط تجاری و اقتصادی زنجیروار و گسترده‌ای داشته باشند ثبات سیاسی و اقتصادی در عرصه بین‌المللی هم محکم‌تر و قطورتر می‌شود.
این اصل جهانی اما دیرگاهی‌است که از سوی کشورهای اروپایی و آمریکایی که خود داعیه دموکراسی و صلح و ثبات جهانی دارند زیر سوال رفته است. آنها با اعمال تحریم‌های ظالمانه تجاری و اقتصادی علیه ایران و بی‌توجهی به اصول روابط بین‌الملل خود بذر بی‌ثباتی و تنش را در جهان کاشته‌اند. تحریم اقتصادی علیه هر کشوری، آن هم به ظالمانه‌ترین و ناعادلانه‌ترین شکل به تنهایی می‌تواند بستری برای زایل شدن صلح جهانی فراهم کند.
از سوی دیگر چنین تحریم‌هایی که نتیجه‌ای جز مخدوش شدن صلح و آشفتگی سیاست بین‌المللی ندارد به روشنی نقض اهدافی است که کشورهای اروپایی و آمریکایی ادعای حمایت از آن را دارند. این کشورها مدعی هستند که جهت ایجاد آرامش و صلح جهانی و حاکم کردن دموکراسی قدم بر می‌دارند. با این حال ما شاهد اقدامات ظالمانه‌ای هستیم که خلاف این ادعا را ثابت می‌کند و ملت‌ها را در بستری از جنگ دامنگیر و بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی قرار می‌دهد. از همین‌روست که ما تاکید می‌کنیم تحریم‌هایی که آمریکا و اروپا بر ایران «تحمیل» کرده‌اند ظالمانه، غیرعادلانه و خارج از عرف روابط بین‌الملل است.
به نظر می‌آید که آمریکا و دیگر حامیان او در جغرافیای جهانی نه تنها اهدافی صلح‌طلبانه را دنبال نمی‌کنند بلکه تنها و تنها به فکر زورآزمایی بین‌المللی هستند. آنها در این مسیر و با تکیه بر اقتصادشان که ظاهرا پرقدرت است دیگر کشورهای منطقه نظیر چین و روسیه را هم بدون رضایت، به‌دنبال خود کشیده‌اند. این در حالی‌است که سران این کشورها خود به خوبی می‌دانند که تنها راه ایجاد ثبات و صلح در جهان چیزی به جز عمیق‌تر کردن روابط تجاری و اقتصادی و دور شدن از اصل اقدامات یکجانبه فراقانونی نیست. بنابراین با توجه به این اصل می‌توان گفت که آمریکا خود اصلی‌ترین و اولین عامل برهم خوردن صلح بین‌الملل و نقض حق حاکمیت ملت‌ها در جهان است.
به هر روی ما هم در مقابل این تحریم‌های ظالمانه نمی‌توانیم دست روی دست بگذاریم و به تداوم این رویکرد غیرقانونی و غیرعادلانه کمک کنیم. به همین دلیل است که ما همیشه بر گفت‌وگو و تعمیق روابط اقتصادی با دیگر کشورها، مخصوصا کشورهای همسایه تاکید کرده‌ایم. زیرا مقامات کشورمان به خوبی می‌دانند راه صلح از کدام جاده می‌گذرد و مسیر حرکت باید چگونه طرح‌ریزی شود. از سوی دیگر ما می‌توانیم با یک مدیریت قوی‌تر و با تعاملاتی که دولت آینده وعده آن را داده اهداف خود را به بهترین شکل پیش ببریم.
ما از یک‌سو باید این تحریم و تهدیدها را به فرصت تبدیل کنیم و از آن استفاده بهینه ببریم و از سوی دیگر راه‌هایی در پیش بگیریم که یا شدت این تحریم‌ها کاسته شود یا به کلی از بین برود. رو آوردن همه ایرانیان به اعتراض گسترده علیه کشورهای یکجانبه‌گرا و برجسته کردن خطر تحریم‌های یکجانبه علیه یک عضو رسمی سازمان ملل متحد از جمله اقداماتی است که می‌تواند عمق عملکرد ناپسند آمریکا مقابل ملت ایران را برای تمام جهانیان آشکار کند.
