از این رو در سال ۱۳۷۹ کنسرسیومی از سه شرکت شناختهشده بینالمللی و نیز کارشناسان ایرانی تشکیل شد. این کنسرسیوم با هدایت شرکت نفت خزر طی بیش از دو سال مطالعه سیستماتیک در محدوده مطالعاتی حوضه خزرجنوبی، ساختارهای ژئوفیزیکی و پتانسیلهای محتمل هیدروکربنی و نحوه توسعه آنها را مشخص و ارزیابی کردند.نتیجه این مطالعات نشان میدهد که بیشتر ساختارهای هیدروکربوری اولویتدار در بخش میانی حوضه خزر جنوبی و در قسمتهای عمیق دریا (حدود ۶۰۰ تا ۸۰۰ متر) قراردارند. ساختار ۶.۲ (که پس از حفاری موفق و رسیدن به نفت به میدان سردار جنگل نامگذاری شد)، ساختار N۱ (چالوس)، ساختار ۸.۱، ساختار ۷.۱ و بلوکهای ۲۶ و ۲۴ به عنوان پتانسیلهای بالقوه و اولویتدار برای اقدامهای توسعهای نفت و گاز دریای خزر دستهبندی شدهاند.شیرزادی ادامه میدهد: در سال ۱۳۸۳، برای ترسیم دقیق و واضحتر هندسه ساختارهای اولویت دار، لرزه نگاری ۳ بعدی بلوکهای ۶، ۷، ۸ و ۲۹ انجام گرفت و طی بررسیهای زمینشناسی و ژئوفیزیک، موقعیتهای مناسب حفاری اکتشافی در آنها با تحلیل نقشههای تهیهشده از تفسیر اطلاعات ۳ بعدی و بررسیهای زمینشناسی تعیین شد.به گفته مدیر اکتشاف شرکت نفت خزر، با مشخص شدن این مطلب که ساختارهای اصلی بخش ایرانی خزر جنوبی در آب عمیق قرار دارند، فراهم آوردن تجهیزات خاص حفاری و اکتشاف در آبهای عمیق اجتناب ناپذیر بوده است، از این رو ساخت سکوی نیمه شناور امیرکبیر و شناورهای پشتیبان با نامهای کاسپین ۲، ۱و۳ در سال ۱۳۸۱ در دستور کار قرار گرفت.پس از پایان مراحل ساخت سکو در بهمن سال ۱۳۸۸، حفاری چاه شماره (یک) ساختار ۶.۲ آغاز شد که در اردیبهشت سال ۱۳۹۱ این عملیات به ثمر نشست و اولین اکتشاف نفتی تاریخ در بخش عمیق حوضه خزر جنوبی به دست متخصصان توانمند ایرانی به وقوع پیوست و میدان سردار جنگل، به عنوان سردار ساختارهای دریای خزر متولد شد.
حفاری چاه دوم در سردار جنگل
مدیر اکتشاف شرکت نفت خزر در ادامه با اشاره به حفاری چاه دوم در میدان نفتی سردار جنگل میگوید: عملیات حفاری چاه شماره ۲ نیز سال ۱۳۹۳ با موفقیت انجام و امتداد و گسترش لایه مخزنی در فاصله ۱۴۰۰ متری مشاهده شد. انجام عملیات نمودارگیری پتروفیزیکی و نیز عملیات آزمایش سازند و فشار سنجی نقطهای با تجهیزات خاص (تجهیزات MDT)، وجود نفت سبک در محل واقعی حضور نفت در مخزن را تایید کرده است.