امیر ساعدی داریان، عضو هیات علمی دانشکده عمران دانشگاه شهید بهشتی درباره ایمنی سازهها در تهران اظهار داشت: اگر در دهههای 40، 50، 60و اوایل دهه 70 دغدغه در مورد حریق در خصوص سیستمهای ثقلی سازهها بود و در ادامه دهه 70، 80 و 90 چالش در خصوص مقاومت سازه در برابر زلزله وجود داشت در دو دهه اول 1400 دغدغه در خصوص مقاومت سازهها در بحث آتشسوزی خواهد بود.
اقتصادگردان- وی اظهار کرد: متاسفانه در کشور ما بحث حریق و آتشسوزی تنها معطوف به اطفا آن شده است در حالی که برای مقابله با آتشسوزی باید مقولههای دیگر را هم در نظر گرفت که اتفاق سهم بیشتری را به خود اختصاص میدهند.
ساعدی افزود: علت شایع حریق در شهری مانند تهران اتصال برق است. در حریق بازار تبریز و میدان حسنآباد، سیستم برقرسانی فرسوده و عدم وجود زیرساختهای لازم در شبکه برق رسانی سبب بروز این آتشسوزیها شد. این استاد دانشگاه ادامه داد: مردم از خطوط انتقال برق بیش از آنچه که باید ولتاژ و آمپراژ میگیرند و نتیجه هم معلوم است. اما در حوزه آتشسوزی ما یک مقوله مغفول مانده داریم و آن هم فرهنگسازی در طراحی سازهها برای مقاومت در برابر آتش است. وی اظهار کرد: امروز متاسفانه حساسیت ما نسبت به مقوله آتشسوزی معطوف به بحث اطفای حریق است. در صورتی که در علم روز دنیا ثابت شده مبحث اطفای حریق تنها 20 درصد موثر است و آنچه اهمیت دارد مقاومت ذات سازه در برابر حریق است.
وی افزود: به بیانی میتوان گفت پلاسکو فرو ریخت نه به این دلیل که آتشنشانان بد کار کردند که اتفاقا در این حادثه آتش نشانان جانفشانی و ایثار هم کردند، بلکه به این دلیل فرو ریخت که در سه بخش تیم امداد و تدابیر فعال و غیرفعال همگرایی وجود نداشت. یعنی در بخش تدابیر غیرفعال که به مقاومت ذات سازه مربوط میشد باید گفت این سازه برای تحمل در برابر آتش طراحی نشده و در سالهای بعد نیز بهسازی هم نشده بود. پس پلاسکو در آن شرایط باید فرو میریخت حتی اگر در نیویورک و توکیو بود.
عضو هیات علمی دانشکده عمران دانشگاه شهید بهشتی گفت: مهمترین مساله موجود در بحث حریق موضوع فرهنگسازی در طراحی سازه است که به اعتقاد بنده امروز از زلزله هم مهمتر است. چرا که در شهری مانند تهران هر 160، 170 سال یکبار شاهد زلزله مهیب خواهیم بود اما یک ساختمان در عمر 40، 50 ساله خود در تهران همواره آبستن رخدادهای آتشسوزی است. به ویژه آنکه در شهری مانند تهران انباشت سیستم توزیع گاز شهری را نیز به عنوان یک عامل بالقوه در ایجاد حریق داریم.
وی ادامه داد: متاسفانه هنوز مهندسین ما چه در حوزه معماری و عمران تعلیمات و آموزشهای تخصصی در خصوص طراحی و ایمنسازی سازه در برابر حریق را ندیدهاند. امروزه مقاومت سازهها در برابر آتش سوزی معطوف به سیستمهای آب فشان و آشکارسازی دود شده در حالی که در دنیا طراحی کاربردی مقاومت سازه در برابر آتش به کار گرفته میشود.