ایمنی؛ مهم‌ترین اصل انتخاب نمای ساختمان‌ها
وی تاکید کرد: ما در مدیریت شهری باید ابتدا زیبایی را بشناسیم تا بتوانیم برای تحقق آن تلاش کنیم. در بسیاری از کشورها قریحه هنری مردم تشویق می‌شود و مساحت زیادی از شهر به گالری‌ها و موزه‌ها برای توسعه هنر اختصاص پیدا می‌کند.
شهردار تهران در بخش دیگری از صحبت‌های خود به پالایش بصری نمای شهری اشاره کرد و افزود: پالایش بصری نمای شهری قوانینی در شهرداری دارد اما نیاز به قانونی خاص است که زیبایی را در شهر به رسمیت بشناسد. در دوره سلجوقیان ساختار سازه در هم تنیده بود و به عنوان مثال نما در شکل آجرهایی که در ستون استفاده می‌شد خود را نشان می‌دهد اما در دوره ایلخانیان این دو از هم جدا شدند و این تغییر یک تحول در دوره معماری بود.
وی ادامه داد: هم‌اکنون در کشور ما ضوابط زیادی برای ساختمان‌سازی وجود دارد که معروف‌ترین آن قاعده ۶۰ به ۴۰ است که در برخی مناطق آن را تبدیل به ۸۰ به ۲۰ یا ۹۰ به ۱۰ کرده‌ایم که بسیار خطرناک است. یکی از دلایل نشست زمین در برخی از مناطق تهران استفاده حداکثری از مساحت است. جالب است بدانید در بررسی‌هایی که انجام داده‌ایم قاعده ۶۰ به ۴۰ پشتوانه علمی و تحقیقاتی دقیقی ندارد و بر مبنای دستورالعملی که از سوی یک کارشناس مطرح شده بود امروز تبدیل به مبنایی در ساخت و سازها شده است. به این ترتیب امروز ما با شهری مواجه هستیم که ساخته شده و شاید نتوان در آن تغییرات چندانی ایجاد کرد اما بی‌تردید می‌توانیم در ساختمان‌های جدیدی که می‌سازیم نگاهمان به ساخت و ساز را تغییر دهیم.
حناچی تاکید کرد: برخی از ساختمان‌ها و معماری‌های ویژه در شهر می‌توانند در ایجاد ثروت و جذب گردشگران نقش مهمی ایفا کنند و نمونه‌های آن در کشورهای مختلف قابل مشاهده است. سازه‌ای مانند پل طبیعت که امروز یکی از نمادهای جدید شهر تهران قلمداد می‌شود در رقابت میان معماران شکل گرفت. گروه مهندسانی که در مناقصه پل طبیعت شرکت کرده بودند گروه کوچکی بودند که نهایتاً توانستند با ارایه طرح خود در برابر غول‌های معماری خودی نشان دهند.
شهردار تهران با تاکید بر لزوم آموزش مردم و تحریک خواسته‌های آنان برای شکل‌گیری معماری زیبا گفت: امروز می‌بینیم که بسیاری از ساختمان‌ها در تهران با معماری رومی به وجود می‌آید که مردم چنین معماری را پسندیده‌اند. واقعیت آن است که معماران سرزمین ما نتوانستند روی معماری بومی کار کنند. کشور ما عقبه فرهنگی طولانی دارد، اما تخت جمشید در معماری امروز ما جایی ندارد. باید آستانه دانش و تقاضا در حوزه معماری را بالا ببریم. ما در حوزه سلیقه مردم اقدامات موثری انجام نداده‌ایم. باید در مورد فعالیت‌هایی که تاکنون انجام شده بررسی و آسیب‌شناسی انجام شود. البته کمیته‌های نما تشکیل شده اما نباید تبدیل به راهرویی شوند که بتوان آن را دور زد.
