گزارش مهم شاخص شادمانی سازمان ملل متحد: کشورهای فقیر و توسعه نیافته شادترند

در بین 10 کشوری که معمولا در صدر این جدول قرار دارند هیچکدام از کشورهای صنعتی و توسعه‌یافته نیستند و درست برعکس تمامی این 10 کشور در زمره فقیرترین کشورهای دنیا هستند.

8 کشور از 10 کشور حایز بالاترین رتبه در جدول در آمریکای‌لاتین قرار دارند. کاستا‌ریکا،‌ویتنام و کلمبیا سه کشور اول جدول هستند که لااقل دو کشور کاستاریکا و کلمبیا درگیر مشکلات حادی مثل فعالیت‌باندهای جنایتکار و خشن مواد مخدر و فقر فراگیر هستند.

نگاهی گذرا به این جدول نشان می‌دهد که شادمانی در کشورهای در حال توسعه و به عبارت دقیق‌تر فقیر و عقب‌مانده به مراتب بیشتر از کشورهای توسعه‌یافته و پیشرفته است.

هرچند ممکن است این استنتاج که توسعه‌یافتگی و آرامش رابطه معکوس دارند خیلی درست نباشد اما به‌ظاهر چندان هم بی‌راه و غلط نیست.

پژوهشی که اخیرا به سفارش شرکت بیمه‌گر سویفت‌کاور و توسط بنیاد آینده در بریتانیا انجام شد،‌نشان داد بریتانیایی‌ها و به‌خصوص ساکنان شهرهای بزرگ به‌شکلی غیرقابل انکار احساس اضطراب می‌کنند.

دو سوم کسانی که در قالب این پژوهش مورد سوال قرار گرفتند،‌گفتند زندگی مدرن را پراضطراب می‌دانند در حالی که 96درصد اذعان کردند چون برای انجام کارها عجله دارند معمولا رفتاری بد و پرخاشگرانه از خود بروز می‌دهند.

محققان دخیل در این پژوهش دریافتند 60درصد مردم در صف‌ها جا می‌زنند در حالی که 22درصد می‌گویند مواردی بوده که به دلیل شلوغی صف پرداخت پول اقلام خریداری شده،‌قید خرید را زده‌اند و اقلام مورد نظرشان را رها کرده‌اند.

وقتی پای اضطراب در بین است ساکنان شهرهای بزرگ به‌خصوص در کشورهای صنعتی می‌گویند همیشه با این معضل دست و پنجه نرم می‌کنند و همیشه چیزی وجود دارد که آن‌ها را نگران و ناراحت کند.

با وجود آن که ساعات کاری محدود است ساکنان شهرهای بزرگ همیشه از کمبود وقت می‌نالند تا آنجا که 60درصد می‌گویند وقتی به خرید می‌روند اولین چیزی که نظرشان را جلب می‌کند،‌می‌خرند و 51 درصد تاکید دارند به دلیل کمبود وقت غذایشان را سرپا می‌خورند.

در پژوهش بنیاد آینده هزار تن از ساکنان مناطق مختلف بریتانیا حضور داشتند و به سوالات مطرح شده پاسخ دادند.

ساکنان شهرهای بزرگ همیشه از کمبود وقت می‌نالند و تاکید دارند از زندگی خود آنچنان که باید و شاید لذت نمی‌برند.

در حالی که طی 40 سال گذشته اوقات فراغت مردم دو برابر شده افراد بیش از هر زمانی از کمبود وقت می‌نالند و اعتقاد دارند خود را از این بابت تحت فشار می‌بینند.

انجام توام با عجله کارها مردم را در شرایطی پراضطراب قرار داده و زمینه بروز مشکلات ناشی از اضطراب را افزایش می‌دهد.

ساکنان شهرهای بزرگ در کشورهای صنعتی بخش قابل توجهی از زمان مفید خود را در هر شبانه‌روز در ترافیک‌های زجرآور می‌گذرانند و تلاش برای به موقع رسیدن به محل کار و قرارهای کوچک و بزرگ یکی از دغدغه‌های مردم در این شهرها است.

در نظرسنجی بنیاد آینده 71درصد مردم از گیرافتادن در ترافیک‌های سنگین نالیدند و 63درصد گفتند از منتظر ماندن برای رسیدن قطارهای مترو نفرت دارند.

این‌ها بخشی از موارد اضطراب‌آور زندگی در شهرهای بزرگ و صنعتی است و باید به آن‌ها دغدغه‌های مالی و امنیتی را هم افزود.

برقراری تماس‌های تلفنی و مکالمات تلفنی برای انجام امور روزانه در زمره کارهایی است که ساکنان شهرهای بزرگ را از آن گریزی نیست.

تحقیقی که در سال 2005 میلادی به طور مشترک توسط موسسه نظرسنجی گالوپ و روزنامه نیویورک‌تایمز انجام شد از صرف 41 ساعت در سال برای انجام مکالمات کاری و غیرخانوادگی توسط هر شهروند بالغ در شهر نیویورک خبر داد.

سرگرم شدن با اینترنت و تماشای شبکه‌های تلویزیونی موجب شده مردم به جای آن که احساس بهتری داشته باشند هر روز بیشتر از قبل احساس تنهایی کرده و اضطراب بیشتری را تجربه کنند.

اندرو بلوئرز، از مدیران ارشد سویفت‌کاور می‌گوید:‌« اگرچه امروز میزان حضور افراد در خانه طی هر شبانه‌روز بیش از هر زمانی در گذشته است اما مردم ترجیح می‌دهند به جای حرف زدن با اعضای خانواده که آرامش‌بخش است خود را با اینترنت،‌انجام بازی های رایانه ای و تماشای تلویزیون سرگرم کنند».

تشدید اضطراب تبعات زیادی داشته و افزایش رفتارهای ناهنجار را به همراه داشته است. 

این‌ها واقعیت‌هایی است که همه افراد دخیل در انجام طرح‌های تحقیقاتی در مورد زندگی در شهرهای بزرگ و صنعتی در موردش اتفاق نظر دارند. 

زندگی در شهرهای بزرگ و صنعتی با اضطراب و مشکلات شخصیتی گره خورده است و رابطه‌ای مستقیم بین جمعیت شهرها و میزان پیشرفت آنان با اضطراب و ناهنجاری‌های اجتماعی و شخصیتی وجود دارد.

فشارهای کاری،‌کمبود وقت و کمرنگ شدن روابط خانوادگی و اجتماعی موجب شده بشر امروز بیشتر از هر زمانی احساس اضطراب و تنهایی کند.

گزارش نهایی تحقیق بنیاد آینده به صراحت اعلام می‌کند «اضطراب و فشار کمبود وقت که بر دوش ساکنان شهرهای بزرگ سنگینی می‌کند احتمال ابتلای آنان به بیماری‌های حاد و چالش‌برانگیز را افزایش می‌دهد و در همین حین کیفیت زندگی آنان را هم به شکلی محسوس تحت‌الشعاع قرار می‌دهد».