
علاءالدینی با طرح این سوال که باید دید آیا سیاستهایی که با وزارت کار در میان گذاشته شده است، با ایجاد اشتغال هماهنگ هستند یا خیر؟ اظهار کرد: یکی از الزامات ایجاد اشتغال در جامعه، تعیین مناسبات کار است که زیر نظر وزارت کار قرار دارد. از این جمله گفتوگوهایی است که باید بین وزارت کار، کارگران و صاحبان کار برقرار شود چرا که وزارت کار برای ایفای شایسته نقش خود باید از اصناف مشورت بگیرد.
وی با بیان این که یکی از مسائل مرتبط با پدیده بیکاری عدم انعطاف بازار کار و تمرکز زدایی است، ادامه داد: بسیاری معتقدند که در فضای کاری کشور انعطاف وجود ندارد. به این صورت که از طرفی تشکلهای کارگری اجازه چانه زنی را درست نیافته اند و از طرفی دیگر مساله دستمزدها وجود دارد که بهتر است به صورت غیر متمرکز تنظیم شوند. علیرغم این که ممکن است مقدار آنها متفاوت باشد.
این استاد دانشگاه در ادامه به نقش پررنگ سازمان آموزش فنی و حرفهای در ایجاد اشتغال نیز اشاره کرد و گفت: باید در عملکرد این سازمان بازنگری انجام شود که آیا افرادی متناسب با نیازهای بازار را تربیت کرده یا نکرده است. ارتباط مستمر این سازمان با وزارت صنایع و دیگر ارگانهای اقتصادی بسیار مهم است چرا که می توان با مذاکرات و نیازسنجیهایی که از بازار اقتصاد انجام می شود به حوزه هایی که نیازمند متخصص بیشتری است پی برد و آنگاه فنی و حرفه ای آموزش هایش را در آن راستا متمرکز کند.
علاءالدینی در نهایت به طرح های رفع بیکاری نیز اشاره کرد و گفت: در گذشته برخی از طرحهای اشتغال زیر نظر وزارت کار انجام شد که وزارت باید بگوید که ارزیابی درستی در ارائه این طرحها داشته یا نداشته و یا اساسا موفق بوده یا نبوده است؛ واقعیت این است که وزارت کار در صورت بندی این طرحها نقش مهمی دارد. برخی طرحهای رفع بیکاری که طراحی شده است، به خاطر عدم شفافیت و برخی از مسائل دیگر نتوانسته است کارایی لازم را داشته باشد.
طرحهای ایجاد اشتغال طرح های هستند که از سوی وزارت کار به منظور ایجاد حمایتهای مالی و آموزشی برای تقویت ظرفیت بیکاران جامعه برای یافتن شغل طراحی میشوند. در آخرین این طرح ها، وزارت کار طرح تکاپو را برای سال ۱۳۹۶ و مبتنی بر ظرفیتهای منطقهای هر منطقه در کشور ارائه کرده است. اینگونه طرحها در صورت اجرا و وجود نظارت های جدی بسیار می توانند در کمتر کردن آمار بیکاری در جامعه موثر باشند.