سیزده به در و مالیاتی برای حمایت از طبیعت

 یک رویکرد مبتنی بر بازار برای دستیابی به یک (توسعه) اقتصادی پایدار است که از طریق روشهای جدید گرفتن مالیات و مشوقهای مالیالتی و سایر مکانیزمهای مبتنی بر بازارو رشد بلندمدت اقتصادی را همراه با برقراری تعادل زیست محیطی و عدالت اجتماعی ایجاد می نماید.

مالیات های سبز تنها مالیات هایی هستند که کارایی اقتصادی را افزایش می دهند، به گفته محققان و اندیشمندان، مالیات های محیط زیستی علاوه بر سالم سازی محیط زیستی بر خلاف سایر مالیات ها سبب تقویت کارایی اقتصادی نیز می شوند.

با استفاده از مالیات های سبز می توان کارخانجاتی که به دلیل فرسودگی دستگاههای تولیدی آلودگی بسیاری ایجاد می کنند را ترغیب به استفاده از تکنولوژی جدید به منظور کاهش آلودگی های محیط زیستی کرد.

تولید برخی کالاها تنها از جنبه درآمدزایی حائز اهمیت بوده و استفاده از این کالاها اثرات زیانبار بسیاری بر محیط زیست و مصرف کنندگان دارد، که با وضع مالیات و افزایش قیمت این کالاها می توان انتظار کاهش تقاضای این محصولات در بازار و درنتیجه تشویق تولیدکنندگان به افزایش کیفیت تولیدات خود کرد.

تفاهم بین سازمان محیط زیست، سازمان مالیاتی و بخشهای تولیدی مرتبط با اجرای این قانون مالیاتی مزایای بسیاری از ابعاد درآمدزایی وحفظ  محیط زیست خواهد داشت

هرچند این روزها بسیاری از دولتمردان و فعالان زیست محیطی به دنبال رسیدن به توسعه پایدار هستند، اما برخی فعالان زیست محیطی این گزینه را برای حفظ محیط زیست کافی نمی‌دانند.

متاسفانه مشکل اصلی که جهان با آن رو به روست این است که علی رغم تلاش هایی که در سالهای اخیر برای بهبود محیط زیست انجام شده برطبق نظر کارشناسان این وضعیت در واقع به جای بهتر شدن بدتر شده است

آنها معتقدند در با توجه به روند استفاده از منابع تمام شونده و از بین بردن منابع در جهان واژه "توسعه پایدار" مناسب نیست و باید از لفظ جایگزینی چون "پایداری توسعه" استفاده کرد تا این مفهوم در ذهن تداعی نشود که قرار است منابع جدیدی تولید شود.

توسعه پایدار یا Sustainable Development در حقیقت ایجاد تعادل میان توسعه و محیط زیست است. در سال 1980 برای نخستین بار نام توسعه پایدار در گزارش سازمان جهانی حفاظت از منابع طبیعی (IUCN) آمد. این سازمان در گزارش خود با نام استراتژی حفظ منابع طبیعی این واژه را برای توصیف وضعیتی به کار برد که توسعه نه تنها برای طبیعت مضر نیست، بلکه به یاری آن هم می‌آید.

پایداری می‌تواند چهار جنبه داشته باشد: پایداری در منابع طبیعی، پایداری سیاسی، پایداری اجتماعی و پایداری اقتصادی.

در حقیقت توسعه پایدار تنها بر جنبه زیست محیطی اتفاقی تمرکز ندارد بلکه به جنبه‌های اجتماعی و اقتصادی آن هم توجه می‌کند. توسعه پایدار محل تلاقی جامعه، اقتصاد و محیط زیست است.

با استفاده از مالیات های سبز می توان کارخانجاتی که به دلیل فرسودگی دستگاههای تولیدی آلودگی بسیاری ایجاد می کنند را ترغیب به استفاده از تکنولوژی جدید به منظور کاهش آلودگی های محیط زیستی کرد

یکی از مهمترین رویدادهای بین‌المللی که در زمینه توسعه پایدار وجود دارد، نشست جهانی توسعه پایدار(WSSD) است.

رشد روزافزون آلودگی و تخریب محیط‌ زیست و بروز بحران‌های پی در پی زیست محیطی باعث شد دولت‌ها به طور جدی به تکاپو افتاده تا چاره‌ایی بیندیشند.

اراده جهانی برای حفاظت محیط زیست با تشکیل نخستین کنفرانس جهانی سازمان ملل متحد درباره انسان و محیط زیست که به کنوانسیون استکهلم معروف است، در سال 1972 در سوئد جنبه کاربردی پیدا نمود. در این سال مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب ماده‌ای، 5 ژوئن را روز جهانی محیط زیست اعلام کرد. به مناسبت روز جهانی محیط زیست در ایران 15 تا 21 خرداد هر سال به عنوان هفته محیط زیست نامگذاری شده‌است.

برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد اقتصاد سبز را به عنوان یک شعار تعریف کرده تا به موجب آن خطرات زیست محیطی وکمبود های زیست محیطی را در بهبود تندرستی بشر و عدالت اجتماعی کاهش دهد.

د رواقع یک اقتصاد سبز که درآمد و اشتغال با سرمایه گذاری دولتی و خصوصی که از آن اجتناب می شود را افزایش داده و ازانتشار کربن و آلودگی را می کاهد وبا افزایش انرژی و منابع بهره وری مانع از دست رفتن تنوع زیستی و خدمات اکو سیستمی می گردد.

علاوه بر روز جهانی محیط زیست سالگرد نشت زمین نیز که از سال 1992 در ریو برگزار می شود از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.و حداقل 130 نفر از مقامات عالی کشورها در این نشست شرکت می کنند .تا چشم انداز اقتصاد سبز را بررسی کنند.

متاسفانه مشکل اصلی که جهان با آن رو به روست این است که علی رغم تلاش هایی که در سالهای اخیر برای بهبود محیط زیست انجام شده برطبق نظر کارشناسان این وضعیت در واقع به جای بهتر شدن بدتر شده است.

از همین موضوع ساده آلودگی دائمی هوای تهران می توان نتیجه گرفت که در حوزه توجه ویژه به محیط زیست با کمبودهای اساسی روبروست. از جهت دیگر شاید به زبان ساده مهمترین مولفه توسعه پایدار را توجه به اصلاح الگوی مصرف و پرهیز از اسراف دانست. موضوعی که حتی در زندگی فردی ما جایی ندارد؛ چه برسد به سیاست گذاری های کلان...